miércoles, 11 de abril de 2012

A vaca fonsagradina con máis premios, vendida por 3.000 euros



Como outros exemplares de calidade, parte dos máis de mil quilos de carne acabarán en restaurantes de nivel

Escrito por:
11 de abril de 2012 08:46
Un bo día a vaca Marquesa deixou de quedar preñada, situación que xogou na súa contra por partida dobre. A pesar de que neste caso a súa realización como nai non conta, en primeiro lugar perdeu boa parte da súa rendibilidade tendo en conta que é un animal dedicado á produción de tenreiros de raza loura galega. Por outra, a calidade da carne das vacas que levan varios anos sen ter crías mellora considerablemente e é moi apreciada nos restaurantes que están especializados en chuletón.
Neste caso, seguramente o da mellor vaca do municipio da Fonsagrada nos últimos anos, todo xogou na súa contra porque a súa calidade xa era excelente desde cría, como dan fe os numerosos trofeos e premios que logrou e que conserva o seu propietario, Antolín Alonso Arias, de Viladride. Entre outros, recibiu primeiros premios na Festa dá Terneira Galega dá Fonsagrada, en Lugo e en Pedrafita. Tamén integraba habitualmente o medalleiro nas sucesivas edicións dos concursos de gando nas feiras anuais de setembro na vila fonsagradina.
Nos últimos días O Teixeiro, un coñecido gandeiro da zona, chegou a un acordo con Antolín e comproulla por 3.000 euros. A primeira ollada o prezo non está mal, pero marquesa pesaba máis de mil quilos e a súa carne é considerada excelente porque, ademais da calidade innata, ten once anos, idade á que aínda non é considerada vella.
Onte foi levada ao mercado gandeiro, lugar no que o seu propietario se fixo a última foto co animal antes de ser cargada no camión que a levaría ao matadoiro, xunto cunha partida de tenreiros adquiridos polo mesmo tratante.
A explotación de Antolín en Viladride non é a máis grande do municipio, pero si unha das que ten o mellor gando porque o seu e o dun irmán propietario doutra granxa, reciben frecuentes premios. Agora quédanlle unha filla e unha neta de Marquesa.

martes, 10 de abril de 2012

Trucos para limpiar la ‘vitro’

La mayoría de nosotros usamos todo tipo de trucos para limpiar la 'vitro'. Javier García Bueno, responsable del Servicio Técnico de Beko Electrodomésticos, nos saca de dudas indicándonos qué debemos hacer y que no.

1. ¿Se le puede echar limpiacristales para que quede brillante? La vitrocerámica debe limpiarse siempre con un producto específico que puede encontrarse en cualquier supermercado o droguería.
En principio, un limpiacristales no debería ser perjudicial para el cristal vitrocerámico, pero dependiendo de los componentes que contenga el preparado, podría producir daños en la serigrafía del cristal. Por este motivo, no se recomienda el uso de estos productos si no especifican en su dorso el uso para vitrocerámica.
2. Si le doy con una esponja, ¿puede rayarse? Una esponja suave (no la de lavar los platos) no tiene porque rayar el cristal, pero hay que vigilar que no existan partículas duras entre la esponja y el cristal que puedan rayar la superficie. Además,algunas esponjas absorben mucho producto y dejan manchas. No se recomienda el uso de estropajos porque pueden abrasar la superficie. El papel o el paño suave es lo más adecuado.
También hay servilletas de papel especial para la cocina, esto y un paño húmedo son los dos materiales que deben usarse para limpiar la vitrocerámica.
Por otro lado, debemos cerciorarnos de que el paño que utilicemos para limpiar la placa no tenga arenilla, ya que rallaríamos la vitro.
3. Para secarla le paso un trapo o una servilleta de papel, ¿puede estropearse?
Este procedimiento es el correcto y recomendado para mantener limpia y en perfectas condiciones la vitrocerámica.
4. Después de limpiarla con el líquido, paso una bayeta con alcohol de quemar y amoniaco. ¿Es lo correcto? No se recomienda el uso de compuestos o derivados del amoniaco. Una vez se aplica el líquido para limpiar la vitrocerámica, debe esparcirse mediante una servilleta de papel sin retirar todo el producto de la vitro.
Cuando se seque, cogemos otra servilleta de papel y retiramos la totalidad del producto. Finalmente, pasamos un paño húmedo para asegurarnos que se ha retirado todo el producto y así sacarle brillo.
5. A veces la comida se queda incrustada, ¿es seguro usar el rascador en estos casos? La comida incrustada puede retirarse sólo con una cuchilla especial para limpiar vitrocerámicas, ya que de usar otro tipo de cuchilla podríamos rallar su superficie.
Es muy importante que toda la cuchilla apoye sobre el cristal y se mueva inclinada sobre la superficie en dirección perpendicular al filo. No puede moverse en diagonal o en la dirección del filo, y nunca hay que intentar rascar con la punta de la cuchilla.
6. Se puede usar desengrasante para quitar las manchas y los cercos de los restos de comida. Nunca debe limpiarse con productos abrasivos, como limpiametales y sprays limpiahornos, ya que su uso puede producir rayas o decoloraciones en la superficie de la placa, imposibles de eliminar.
7. Se puede usar el producto con la placa caliente y dejarlo reposar para la suciedad salga mejor. Las salpicaduras pegajosas deben limpiarse de forma inmediata ya que si no se hace así, como por ejemplo el azúcar, se caramelizará y se adherirá a la superficie. En cambio, para el resto de residuos es conveniente esperar a que la placa esté fría.
8. ¿Se puede echar vinagre para el brillo? El vinagre, al igual que el limpiacristales, sólo debe usarse para casos excepcionales en que no contemos con producto destinado exclusivamente para limpiar la vitrocerámica.
9. ¿Es verdad que las manchas secas salen frotándolas con hielo? Para eliminar las manchas secas debe usarse un producto especialmente indicado para limpiar la vitrocerámica y una cuchilla especial que sirve para limpiar la superficie de la placa.
10. ¿En qué casos debemos cambiarla? Dependerá en gran medida del modelo y del uso que se la haya dado. Pero no es necesario pasar una revisión de las vitrocerámicas eléctricas. Se deberá cambiar si observamos que tiene un mal funcionamiento o especialmente en casos de posibles filtraciones.

A montaña sabe coidar maiores


Montse e Conchita (ao fondo), con varios residentes da casa comunitaria As Rodas, da Fonsagrada, TANIS
 08/04/2012 - C. Uz / El Progreso (Lugo)
As oportunidades laborais que ofrece a montaña lucense non son moitas, pero se hai unha que destaca por encima das demais esa é o coidado de maiores. O envellecemento e o despoboamento fan que cada vez sexan máis as persoas que necesitan axuda e Montse López e Conchita López apostaron hai uns anos por esa delicada e esixente empresa. En 2009 abriron unha vivenda comunitaria para anciáns na Fonsagrada, As Rodas; o ano pasado fixéronse coa concesión dunha residencia similar en Santa Eulalia de Oscos e este ano, con outra en Vilanova de Oscos.
A vivenda da Fonsagrada é totalmente privada, mentres que as residencias asturianas foron construídas polos respectivos concellos e forman parte do Era, o organismo xestor dos Establecementos Residenciais para Anciáns de Asturias. A súa xestión saíu a concurso e a oferta seleccionada foi a das empresarias fonsagradinas. «Penso que non tivemos moita competencia. Ás grandes empresas que xestionan xeriátricos non creo que lles saia moi a conta unha residencia deste tipo, porque son moi pequenas e terían que ter xente que as dirixise aquí. Nós temos a vantaxe de que somos socias traballadoras. E tampouco é que saquemos moita ganancia, pero polo menos é unha garantía de traballo», explica Montse.
A residencia de Santa Eulalia abriu o 1 de abril do ano pasado con dez prazas e a de Vilanova, o pasado 15 de febreiro, con doce prazas. «Ao ser residencias públicas, sempre están cheas», explica Montse. O contrato de xestión é por catro anos e entre as dúas suman once traballadores: limpadoras, cociñeiras e auxiliares de enfermería.
Montse desprázase dunhas a outras, mentres que Conchita está na vivenda da Fonsagrada de forma permanente. A casa está no centro urbano, ten doce prazas e está ao completo. Nalgunha época chegou a ter lista de espera, pero duns anos a esta parte, o escenario cambiou. «De momento sempre nos foi ben, pero notamos que a xente cada vez tira máis para atrás á hora de decidirse a meter os seus familiares nunha residencia. Non sei se é porque, ao haber máis paro, moita xente pode coidalos na súa casa ou se é por tema económico, pero antes non o miraban tanto», explica a empresaria. «De feito, chegamos a ter casos de persoas ás que estando aquí lles foron concedidas prazas en residencias públicas e rexeitáronas porque se atopaban a gusto e non querían cambiar. Hoxe non sei se se daría esa situación», afirma.
O prezo da estancia nas Rodas varía en función de se a habitación é dobre ou individual, pero en ningún dos casos supera os mil euros ao mes, sinala a empresaria. Nese prezo inclúese aloxamento, manutención, lavandería e acompañamento ao centro de saúde ou a facer calquera xestión na vila. Se a viaxe é a Lugo, factúrase aparte.
O servizo está destinado a maiores totalmente válidos ou cun grao de dependencia moi baixo, xa que a normativa que regula este tipo de residencias non permite acoller a persoas con máis invalidez. «Realmente poderíamos dar os mesmos coidados que se dan nun xeriátrico (cambios posturais, coidado de úlceras...), e cando un residente empeora seguémolo atendendo mentres non atopa praza noutra residencia. Cando fai falta, vén a enfermeira do centro de saúde», afirma Montse. Ela mesma é auxiliar.
De coidadoras a empresarias para regresar á súa terra
Montse López e Conchita López naceron na Fonsagrada e tras formarse e traballar durante anos no coidado de maiores decidiron converterse en empresarias para poder asentarse na súa terra. «Conchita xa traballaba por aquí, en axuda a domicilio, pero eu estaba en Lugo e quería volver», explica Montse.
Investimento
O investimento realizado para pór en marcha a vivenda comunitaria As Rodas foi importante e a axuda pública, escasa, sinala a empresaria. «Investimos uns 100.000 euros. Tivemos sorte porque atopamos unha casa axeitada, que alugamos, aínda que tivemos que reformala bastante para cumprir todas as normativas», explica.
Máis traballo
As empresarias están contentas do paso dado, aínda que o traballo multiplicouse e, como a case todo o mundo, o futuro preocúpalles. «Traballamos moitísimo, pero gústanos esta forma de coidar os maiores e non ter xefes», resume.

jueves, 5 de abril de 2012

O TIO PEPE, NUMERO 11 5 DE JULIO DE 1913









miércoles, 4 de abril de 2012

EVOLUCION DA MIÑA TOMATEIRA NA OFICINA

 MERCORES 19 DE XUÑO DE 2012
 MERCORES 19 DE XUÑO DE 2012
MERCORES 19 DE XUÑO DE 2012
 MERCORES 19 DE XUÑO DE 2012
 MERCORES 19 DE XUÑO DE 2012
Venres 7 de xuño 2012

Venres 7 de xuño de 2012
Mércores, 2 de Maio de 2012

Mércores, 2 de Maio de 2012



MERCORES, 4 DE ABRIL 2012


 LUNS 16 DE ABRIL 2012



VENRES, 9 DE MARZO DE 2012







martes, 3 de abril de 2012

276.795 desempregados en Galicia



O paro aumentou en Galicia en marzo en 2.120 persoas, un 0,77 % máis que o mes anterior, o que supón cinco centésimas menos que o rexistrado no conxunto de España (0,82 %), segundo datos divulgados hoxe polo Ministerio de Emprego e Seguridade Social.

Un total de 276.795 persoas figuraban a finais de marzo como rexistrados no paro en Galicia, segundo o informe, que sinala que no conxunto de España había un total de 4.750.867.

Respecto de marzo do ano pasado, en Galicia houbo un aumento de 11,05 % do desemprego, 27.549 persoas máis, case un punto e medio por encima da media do conxunto de España que tivo un incremento de 9,63 %.

A maior porcentaxe de aumento do desemprego en marzo pasado rexistrouse na provincia de Ourense (1,51 %), seguida da de Pontevedra (0,90 %), da de Lugo (0,56 %) e da da Coruña (0,49 %).

O desemprego afecta a máis mulleres que homes no conxunto de Galicia, excepto na provincia de Lugo, segundo os datos.

Por sectores, do total de 276.795 parados en Galicia, 7.410 corresponden ao sector da agricultura, 42.075 ao da industria, 47.201 ao da construción e 151.006 ao de servizos, segundo o Ministerio.
A afiliación á Seguridade Social descendeu en Galicia un 0,05 % en marzo
O número de afiliados á Seguridade Social descendeu en Galicia o pasado mes de marzo en 510 persoas, un 0,05 % menos respecto ao mes anterior, segundo os datos difundidos hoxe polo Ministerio de Emprego e Seguridade Social.

O descenso en termos interanuais situouse nun 3,93 %, ao rexistrar marzo 38.793 afiliados menos que o mesmo mes do ano anterior, o que deixa a cifra total de afiliados en 945.760 persoas.

No conxunto de España, o número de afiliados á Seguridade Social subiu en marzo en 5.419 persoas respecto de febreiro (0,03 %), o que supón romper unha serie de sete meses á baixa e sitúa o total de adscritos en 16.902.530.

Respecto de marzo de 2011, a Seguridade Social perdeu 490.224 afiliados (2,82 %).

En Galicia, hai 691.251 afiliados ao réxime xeral, 215.891 son autónomos, 23.425 están inscritos no réxime do mar, 2 no carbón e 15.190 no fogar.

O mellor bosque atlántico europeo

A preservación do chan é clave para favorecer a restauración


As fragas do Eume, declaradas como parque natural en 1997, conforman un espazo único e singular. É un bosque de ribeira dentro do bosque atlántico de carballos máis extenso e mellor conservado de Europa, con barrancos e ladeiras fluviais pronunciadas en vales angostos que conforman un auténtico reservorio para a biodiversidade, coa maior variedade de especies de fieitos, algunhas únicas, e formacións endémicas de brións e liques. É un ecosistema que tamén alberga especies animais endémicas e en perigo de extinción, desde pequenos anfibios a réptiles. É, ademais, un dos últimos refuxios en Galicia do bufo real.
¿Por que é un lugar especial en Europa?
«Porque é o bosque atlántico máis extenso de Europa e porque alberga unha serie de especies ameazadas, de escasa distribución e de gran valor ecolóxico», resume o biólogo da Universidade Rei Juan Carlos de Madrid e natural de Pontedeume Alberto López-Teixido. Aínda por riba, trátase dun bosque antigo, que se mantivo practicamente como tal polo menos desde a Idade Media, nos últimos mil anos, segundo apunta Pablo Ramil, director do Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural da USC. «O máis singular, que o fai especial, son os bosques de ladeira», engade Ramil. Destaca tamén pola súa enorme biodiversidade. Só un dato: en 100 metros cadrados pode albergar ata 70 especies diferentes de plantas con flor.
¿É normal un incendio nun bosque así?
Non, os bosques atlánticos e en especial as fragas do Eume caracterízanse pola súa elevada humidade, neste caso achegada pola súa proximidade ao mar, o río Eume e o encoro, que adoitan propiciar neblinas que achegan humidade e protéxeno mellor contra o lume. Pero as chamas iniciadas en eucaliptos e piñeiros, de gran combustibilidade e que non son propios da contorna, propiciaron a expansión. «As cuñas de eucalipto e piñeiro o favoreceron», sinala Mónica Arto, representante do movemento ecoloxista na xunta consultiva do parque natural. «É un bosque atlántico moi húmido e un incendio non é un fenómeno natural. Só se explica se alguén intencionadamente lle prendeu lume», resalta o biólogo do CSIC Serafín González.
¿Como se pode recuperar?
Antes de levar a cabo calquera actuación, haberá que facer unha cartografía detallada que determine as zonas de pendente (as máis propicias para a erosión), en que contornas o lume foi máis severo e en cales hai especies protexidas. Unha das prioridades para evitar a erosión pasa por conservar o chan, polo que non é aconsellable autorizar tallas, aínda cando a árbore estea morta, durante os próximos meses. Nas zonas máis danadas é recomendable realizar un achegue de palla para protexer o chan do impacto da choiva e evitar o arrastre, coa consecuente erosión.
¿Cal é o perigo?
Que nos próximos días prodúzanse choivas intensas e torrenciais, que arrastrarían as cinzas ao río. Ademais de propiciar a erosión polo arrastre, contaminarase o caudal, xa que as cinzas son alcalinas e aumentaría o PH da auga. A longo prazo favoreceríase o proceso de eutrofización (falta de osíxeno) por exceso de nutrientes achegados pola materia orgánica.
¿Hai algún mal menor?
A propagación do incendio foi moi rápida, o que pode facer pensar, en especial nun bosque húmido, que o dano é menor e que hai máis marxe para a recuperación. As copas das árbores que non sexan moi danadas actúan como paraugas que protexe ao chan do arrastre pola choiva.