NUNCA DIGAS DESTA AUGA NON BEBEREI. A VIDA É UN CAMIÑO DEMASIADO LONGO E EN OCASIONS PODES TER SEDE
MONOGRAFICOS (PREME NO QUE CHE INTERESE)
- RUTAS DE SENDEIRISMO A FONSAGRADA
- ATLAS DE MAMIFEROS VERTEBRADOS DE BURON
- PARROQUIAS DA FONSAGRADA: INFORMACION PROPIEDADE DE FONSAWEB
- EVENTOS A FONSAGRADA
- SENDEIRISMO FOTOGRAFICO DA FONSAGRADA
- OS TRABALLOS D@S FONSAGRADIN@S
- GALERIA FOTOGRAFICA DOS POBOS DA FONSAGRADA
- ETNOGRAFIA DA FONSAGRADA
- PASAMOLO A LIMPO
- A PRENSA FONSAGRADINA NO SECULO XX
- TURISMO RURAL VEIGA DE LOGARES
- PATRIMONIO ARQUEOLOXICO DA FONSAGRADA
- A FONSAGRADA TV
- HORTICULTURA
- ANTARUXAS E SORTEIROS
- A FONSAGRADA NO DICCIONARIO MADOZ
- FOTOTECA BURONESA
- DICCIONARIOS DE GALEGO
Datos personales
miércoles, 23 de enero de 2013
sábado, 19 de enero de 2013
domingo, 13 de enero de 2013
Nieve en las zonas altas de Lugo
![]() |
| FOTO TANIS |
Las zonas más altas de la provincia de Lugo —A Fonsagrada, Cervantes, Becerreá, Pedrafita do Cebreiro— recuperaron este sábado su aspecto invernal al quedar cubiertas por una capa de nieve. Las zonas de montaña de Lugo y Ourense continúan este domingo en alerta amarilla por riesgo de acumulación de nieve y descenso de temperaturas.Las precipitaciones se intensificaron en la tarde, aunque no causaron incidencias graves y solo dificultaron el tráfico en algunas vías. Fue necesario el uso de cadenas en el alto de O Poio.
sábado, 12 de enero de 2013
Xaneiro na cultura popular galega
En xaneiro, mellor carballo que castiñeiro, refrán popular galego.O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de xaneiro na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, diccionarios, refraneiros,cantigueiros etc.
Divisións
As sortes son os primeiros doce días do mes de xaneiro e prognostican o que vai acontecer durante cada mes do ano. Así, o tempo que fai o día 1 será o tempo que fará en xaneiro, o do día 2 corresponderá a febreiro, etc. As resortes son os doce días seguintes, do 13 ó 24, e serven para ratificar ou contradicir ó prognóstico que anunciaron as sortes. Hai quen di que hai que fiarse máis do que din as resortes.
Ramón Piñeiro recolleu en Láncara o costume de colocar, o primeiro día de xaneiro, doce areas de sal sobre unha pedra e prognosticar, segundo a humidade que desprenda cada unha delas, a chuvia que
caerá durante o mes correspondente.
Os pechos son os días 25 a 28 de xaneiro, e anuncian do mesmo xeito o tempo das estacións (primavera, verán, outono e inverno, respectivamente)
A lúa de xaneiro, chamada lúa morta, é a mellor para mata-lo porco. A lúa crecente seguinte será a adecuada para salgalo se se quere que medre a carne na artesa. Nunca debe matarse con lúa chea porque o touciño se aluaría.
Do mesmo xeito, durante a lúa morta de xaneiro non se deben poda-las viñas.Santo Amaro, o 15 de xaneiro, é avogoso contra a reuma. En Castro Caldelas é en tal ocasión cando se proban os chourizos novos.
Refraneiro- A auga de xaneiro mata ó usureiro.
- A ferreña de xaneiro non vai ao palleiro.
- A ferreña de xaneiro non vai ao poleiro.
- A galiña nada no xaneiro pon o ovo no colmeiro.
- A galiña no xaneiro pon no colmeiro.
- A madeira da túa casa, en xaneiro has de cortala.
- A perdiz no xaneiro caga pró escopeteiro.
- A raia en xaneiro sabe a carneiro.
- As patacas de xaneiro van na cesta e veñen no sombreiro.
- As verzas de Fontán cóllense por san Sebaschán
- As verzas por xaneiro saben a carneiro.
- Cando as ras cantan no xaneiro, sinal de fame en todo o eido.
- Coa lúa de xaneiro, vese a formiga no carreiro.
- Dazasete de xaneiro, Santo Antón lacoeiro.
- De xaneiro a xaneiro, come carneiro.
- Día de Santa Inés chuvia unha soa vez.
- Xaneiro na cultura popular galega
- En abril, augas mil, e en xaneiro come carneiro.
- En abril, cátanos no cubil; en maio, xa son bo galo; en san Xoán; en maio, xa son bo galo; en san Xoán xa lle dou a carreira ó can; en santa Mariña xa vou pola cabritiña; en agosto xa vou co meu pai polo rostro; en Santos xa mato os bois nos campos e en xaneiro xa podo co carneiro.
- En xaneiro bota ó obreiro, antes na sebe ca na parede, non polo día senón pola pedra que está fría.
- En xaneiro, a faneca sabe a carneiro.
- En xaneiro, a lebre co cu no lameiro.
- En xaneiro, a vella saca as madeixas ó turreiro.
- En xaneiro, a verza é carneiro.
- En xaneiro, abrígate con dúas capas e un sombreiro.
- En xaneiro busca a lebre co cu no bulleiro.
- En xaneiro, camiseiro.
- En xaneiro, mellor carballo que castiñeiro.
- En xaneiro, mete obreiro, antes na sebe que na parede.
- En xaneiro, mete obreiro.
- En xaneiro, namoreime, en febreiro, caseime ... e amoleime.
- En xaneiro, nin galgo leboreiro nin falcón perdigueiro.
- En xaneiro pon o alleiro.
- En xaneiro, sete lobos no carreiro.
- En xaneiro, sete lobos polo carreiro.
- En xaneiro, trompos ó fumeiro.
- En xaneiro, vaite ó outeiro: se ves verdegar, ponte a chorar; se ves terrexar, ponte a cantar.
- En xaneiro verza vella val carneiro.
- En xaneiro visita o outeiro: si ves verdegar ponte a chorar, si ves terrexar, ponte a cantar.
- En xaneiro xa a abella pon os pés no salgueiro.
- En xaneiro, xéase a auga no caldeiro.
- Entre xaneiro e febreiro, inverno verdadeiro.
- Eu son o pito do Cairo, que nacin no mes de xaneiro, se o raposo non me come, he de cantar no poleiro.
- Gato do mes de xaneiro vale un carneiro.
- Inda non veu xaneiro pra poñe-lo pé diante do compañeiro.
- Lúa, a de xaneiro, amor, o primeiro.
- Moita chuvia en xaneiro, mala anada no cabaceiro.
- No menguante de xaneiro corta o teu madeiro.
- No mes de xaneiro sube ó outeiro. Se ves verdear ponte a chorar, se ves estercar ponte a cantar.
- No mes de xaneiro, súbete ó outeiro. Se ve-los teus campos verdexar, ponte a chorar, se terrexar, ponte a cantar.
- No xaneiro busca a lebre co cu no bulleiro.
- No xaneiro pon o sombreiro.
- Non hai amor coma o primeiro nin lúa coma a de xaneiro.
- Non hai amor firme coma o primeiro nin lúa coma a de xaneiro.
- Non hai lúa coma a de xaneiro nin amor coma o primeiro, senón a de agosto, que lle dá no rostro.
- Non hai lúa coma a de xaneiro nin amor coma o primeiro.
- O año de xaneiro é o millor carneiro.
- O besugo en xaneiro viste coma un cabaleiro.
- O boi e o leitón, en xaneiro crían rin.
- O día de san Sebastián ceiba as moscas Satanás.
- O madeiro pra túa casa, córtao no xaneiro.Xaneiro na cultura popular galega 3
- O mes de xaneiro é o xeadeiro; febreiro, muliñeiro; marzo, esqueiroso; abril, chuvioso; maio, pardo; san Xoán,
- claro; en seitura, sol; e en agosto, mellor.
- O polo de xaneiro polo san Xoán está comedeiro.
- O polo de xaneiro vale carneiro.
- O polo de xaneiro, polo San Xoán está comedeiro.
- O que en xaneiro non cava os terróns, en agosto queima os collóns.
- O que queira comer morriña, coma carneiro en xaneiro e en maio galiña.
- O que queira comer morriña, coma en xaneiro carneiro i en maio galiña.
- O que sexa meu amigo verdadeiro, véñame ver o vinte de xaneiro.
- O santo Antón verdadeiro, o dazasete de xaneiro.
- O sol de xaneiro non ten compañeiro.
- O vinte e un de xaneiro, unha hora por enteiro.
- Obreiro en xaneiro, pan che comerá e obra non fará.
- Ollomol de xaneiro vale un carneiro.
- Os amores de xaneiro son os que enfrían primeiro.
- Para a túa casa o madeiro córtao no xaneiro.
- Picoreiro súbete ó picouto, e se no mes de xaneiro veres verdegar, bótate a chorar, e se os ves queimados, ponte a bailar.
- Pito de xaneiro non vai coa sua nai ó poleiro.
- Pito de xaneiro, vai coa súa nai ó poleiro.
- Poda en xaneiro, vendima no sombreiro.
- Polo río abaixo vai un pexegueiro que bota pexegos no mes de xaneiro.
- Polo santo Amaro andan os trompos polo tellado.
- Polo santo Antón xa a galiña pon. Pola Candelaria, a boa e a mala.
- Polo san Martiño, trompos ó camiño, e polo santo Amaro, trompos ó tellado.
- Polo san Sebastián coida o teu fabal. Polo san Sebastián coñez o día o pailán.
- Polo san Sebastián laranxiñas na man.
- Polo san Sebastián medra o día o paso dun can. Polo san Vicente ten o día unha hora máis, metá pola mañán, metá polo serán.
- Polo San Vicente perde o inverno un dente.
- Polo San Vicente toda a auga é semente.
- Por santo Amaro, trompos ó faiado.
- Por santo Amaro, trompos ó tellado.
- Por santo Antón, a galiña pon.
- Por Santo Antón, trompos ó caixón.
- Por san Sebaschán, a laranxa na man.
- Por san Sebastián algueira o pailán.
- Por san Vicente da Roda medra o día unha hora.
- Por san Vicente pon os nabos da semente.
- Por san Vicente, unha hora de creciente.
- Por san Xulián medra o día un pasiño de can.
- Por san Xullán adianta o día o paso dun can.
- Prá túa casa, o madeiro cortado sempre no xaneiro.
- Pra túa casa, o madeiro córtao no xaneiro.
- Queimemo-lo loureiro no mes de xaneiro.
- Quen colle a aceitona antes de xaneiro, deixa o aceite no oliveiro.
- Quen labra no xaneiro labra para o ano enteiro.
- Quen ora en xaneiro, ora para o ano enteiro.
- Raia pescada en xaneiro sabe a carneiro.
- San Sebastián, vinte de xaneiro, cando ceiba a mosca do demo.
- San Vicente do inverno bota unha brasa ós regueiros.
- San Vicente pequeniño é un santo chirifeiro, que nos dá a nosa festa o vinte e dous de xaneiro.San Xulián garda o viño e garda o pan.
- San Xullán, garda viño e pan.
- Se chove día de Santo Antón de xaneiro, pipas ó fumeiro, i si está claro, pipas ó canteiro.
- Se chove en Santo Antón de xaneiro, pipas ó fumeiro, se non, pipas ó canteiro.
- Se chove no día de santo Antón de xaneiro, pipas ó fumeiro; e se está claro, pipas ó canteiro.
- Se en xaneiro tose o neno, non teñas medo; se tose no mes da sega, pode ir pra terra.
- Se queres ter bo alleiro, pon o allo no xaneiro.
- Se se soubera o que sabe a galiña no xaneiro, non quedaba unha no galiñeiro.
- Se trona en xaneiro, sube as cubas ó fumeiro.
- Seco xaneiro, abundancia no graneiro.
- Sol de xaneiro, porco ó bulleiro.
- Tanto dirán “Heilas, heilas”, que veñan nas quendas xaneiras.
- Tódolos días que pasan de xaneiro son allos que perde de da-lo alleiro.
- Un bo día de xaneiro é un lobo no quinteiro.
- Verzas en xaneiro saben coma carneiro.
- Xaneiro, alleiro.
- Xaneiro añeiro e febreiro cabriteiro.
- Xaneiro arde verdadeiro.
- Xaneiro é oveiro.
- Xaneiro frío ou templado, pásao arroupado.
- Xaneiro, piardeiro.
- Xaneiro quente trae o demo no ventre.
- Xaneiro verceiro, nin boa meda nin bo palleiro.
- Xaneiro, xeadeiro, febreiro, grileiro.
- Xaneiro, xeadeiro; febreiro, verceiro; marzo, airoso; abril, chuvioso; maio, pardo; san Xoán, claro, valen máis
- estes meses cas súas mulas co seu carro.
- Xaneiro, xiadeiro.
- Xaneiro xiado e abril mollado enchen o faiado.
- Chamáchesme pita choca / porque nacín en xaneiro; / inda tú no-élo galo / que canta no meu poleiro.
- Chamáchesme pito louco / alá no mes de xaneiro; / se me a raposa non come / hei cantar no teu poleiro.
- Chamáchesme pitocairo / porque nacín en xaneiro; / tú non has de selo galo / que cante no meu poleiro.
- • Chamásteme pito cairo / porque nascín en Xaneiro; / se no me come o raposo / inda che hei d’ir ó poleiro.
- Meu divino san Vicente, / olliños de lagarteiro, / moito me alegras, meu santo, / o vintedous de xaneiro.
- Naquela banda do río, / ten meu pai un castiñeiro, / bota castañas no outono / uvas no mes de xaneiro.
- San Vicente de Marantes / é un santo moi galanteiro / quere que lle fagan a festa / o vintedous de xaneiro.
- ¡Vállame dios! o arado / cal si labra dianteiro, / tanto ten no mes de maio, / como no mes de xaneiro.Xaneiro na cultura popular galega 5
Locucións
- Andar á xaneira: esta-la gata en celo. (Por extensión, dise dos mozos que andan pola noite buscando aventuras amorosas, como os gatos en celo)
- Andar ás celeiras coma as gatas xaneiras.
- Andar como os gatos en xaneiro.
- Andar de xaneira/ xaneiro.
| Francisco Javier Rodríguez (1854c): Diccionario gallego-castellano, transcrito do ms da RAG por AS para este diccionario | ||
|---|---|---|
| El mes de enero. En p. se pr. id. | ||
| Francisco Porto Rey (1900c): Diccionario gallego-castellano, ed. de María Xesús Bugarín e Begoña González Rei;, A Coruña, Real Academia Galega, 2000 | ||
|---|---|---|
| m. | Enero, ĵaneiro. | |
| X. Filgueira Valverde, L. Tobío Fernandes, A. Magariños Negreira e X. Cordal Carús (1926): Vocabulario popular castelán-galego (publicado por entregas en El Pueblo Gallego) | ||
|---|---|---|
| sm. | Enero. | |
| Leandro Carré Alvarellos (1928-1931): Diccionario galego-castelán, 1ª ed., Lar, A Cruña, 1926-1931 | ||
|---|---|---|
| s. m. | Enero. Primer mes del año. | |
| Leandro Carré Alvarellos (1933): Diccionario galego-castelán, Segunda Edizón, A Coruña, Roel | ||
|---|---|---|
| s. m. | Enero. Primer mes del año. | |
| José Ibáñez Fernández (1950): Diccionario galego da rima e galego-castelán, Madrid | ||
|---|---|---|
| s. m. | Enero. | |
| Leandro Carré Alvarellos (1951): Diccionario galego-castelán, Terceira Edizón, A Coruña, Roel | ||
|---|---|---|
| s. m. | Enero. Primer mes del año. | |
| Leandro Carré Alvarellos (1979): Diccionario galego-castelán e Vocabulario castelán -galego, A Coruña, Moret | ||
|---|---|---|
| s. m. | Enero. Primer mes del año. | |
viernes, 11 de enero de 2013
XVI FEIRA DO BUTELO 2013
PROGRAMA XVI FEIRA DO BUTELO 2013 2 E 3 DE FEBREIRO
SáBADO 2
10:00 APERTURA DA CARPA.
12:30 INAUGURACION
13:00 PASEO POLOS DIFERENTES POSTOS
CARPA ABERTA ATA AS 19:00
DOMInGO 3
10:00 APERTURA DA cARPA
12:00 RECEPCIOn DE PERSOnALIDADES
12:30 AcTUAcIón DO GRUPO “AnTARUXAS E SORTEIROS”
CARPA ABERTA ATA AS 19:00
jueves, 10 de enero de 2013
O CORZO
FICHA TÉCNICA
Nome castelán: Corzo
Nome galego: Corzo
Nome científico: Capreolus capreolus
Orden: Artiodáctilos.
Familia: Cérvidos.
Género: Capreolus.
Especie: Capreolus capreolus (Linnaeus, 1758)
Subespecies presentes: Una sola especie, incluida dentro de la
denominada nominal (Capreolus capreolus capreolus). Aun cuando se ha
considerado al corzo ibérico integrante de una subespecie denominada Capreolus
capreolus canus (Millar, 1910), esto se encuentra hoy en día rechazado
por la comunidad científica. Algunos autores hablan de una subespecie
específica en Andalucía: el corzo andaluz o corzo morisco Capreolus capreolus garganta (Meunier, 1983) que presenta ciertos rasgos
propios, como la ausencia de babero blanco en el cuello, pequeño tamaño,
dimorfismo sexual más acentuado y cráneos más cortos y anchos,
Longitud: entre unos 160 y 250 cms.
Alzada a la cruz: 76 cms.
Peso: Entre 15 y 30 kgs., estando la media en 20-21 kgs.
Status de la especie: Especie cinegética, que carece de
protección específica fuera de la propia de las épocas de vedas y limitaciones
territoriales de caza.
DESCRIPCIÓN DE LA ESPECIE
De pequeño tamaño, similar al de una oveja,
y con coloración uniforme, que varía con la época del año, pasando de una
coloración grisácea en invierno a un pelaje estival de tonalidad castaña.
Cuenta con una cola muy corta, de apenas unos centímetros, que se pierde en el
característico escudo anal de la especie, este en forma de corazón invertido y
color blanco en invierno y más amarillento en verano. El bozal negro, que
contrasta con el color blanco de la barbilla y labio superior, es otro rasgo
muy marcado en la especie, que resulta inconfundible dentro de los cérvidos.
Al tener las cuartos traseros más largos y
elevados que los delanteros, adopta un aspecto desproporcionado, viéndose
obligado a andar a pequeños saltitos, lo que le confieren además un aspecto
grácil y simpático.
El corzo, que emite un sonido llamado
“ladrido”, por su similitud al de los cánidos, se considera un animal
predominantemente forestal, que sale a campo abierto en contadas ocasiones
durante el final del invierno y la primavera para añadir algunas hierbas a su
dieta, basada en el consumo de hojas de arbustos y árboles bajos, así como
bayas y brotes tiernos. Sus hábitos son crepusculares, viéndosele rara vez
durante el día, que suele pasar escondido entre la espesa vegetación.
El tamaño del corzo, también de su cuerna, va a depender mucho del alimento y estado de salud del animal, también hay diferencias locales de tamaño dentro de la población ibérica, siendo los corzos cantábricos los que alcanzan mayores tallas y pesos, mientras que los andaluces son sensiblemente menores, seguramente como adaptación a un clima y vegetación determinados.
Los machos tienen una cuerna poco ramificada que pierde entre octubre y noviembre, comenzando a crecer el mismo día del desmogue previo y está totalmente completa y mineralizada entre marzo y mayo. La cuerna se compone de una guía principal acabada en punta, que se inserta en los pivotes óseos del cráneo mediante un ensanchamiento denominado roseta. Aproximadamente en la primera mitad anterior de esta guía principal surge una punta dirigida hacia adelante y hacia arriba denominada luchadera. En el último tercio de la guía de la cuerna aparece una segunda punta, dirigida posteriormente, denominada garceta. Así la configuración de la cuerna del corzo es relativamente sencilla y con tres puntas.
Aunque por algunos autores se ha indicado que las excrecencias o botones que presenta la cuerna, llamadas perlas, van aumentando en su número con la edad del individuo, no hay evidencia de correlación entre edad y perlado. Hoy se cree con cierto fundamento que la mayor abundancia o no de perlas tiene que ver con un retraso en el descorreado de forma que al retrasarse más se mantiene la circulación periférica del tejido óseo durante más tiempo, y ese mayor aporte local de nutrientes (en especial protéico) da lugar al perlado.
Considerado una especie marcadamente territorial, en el caso de los machos, mantienen una zona de exclusión frente a otros congéneres de su mismo sexo durante gran parte del año, prolongándose el período de celo de los machos durante casi 6 meses al año (de abril a septiembre). El dominio vital de los machos territorialistas está en torno a las 7 hectáreas.
La reproducción del corzo viene condicionada por el fenómeno de la diapausa embrionaria, por la cual el óvulo permanece flotando en el útero de la hembra desde el momento de la fecundación (julio-agosto) hasta principios del invierno (diciembre) comenzando entonces un ciclo de gestación normal, produciéndose los partos a finales del mes de abril. Su aparente éxito demográfico se debe a este fenómeno y su alto índice reproductor. Los corzos son los únicos artiodáctilos que tienen implantación diferida.
Todas estas características, unidas a su gran plasticidad adaptativa a todo tipo de hábitats, incluso islas, a las que ha podido acceder aprovechando sus óptimas cualidades nadadoras, así como llanuras cerealísticas, siempre que cuenten con una mínima cobertura vegetal en la que completar su ciclo biológico, ha motivado la amplia distribución de la especie, de la que se ha constado en los últimos años una expansión notable, habiendo ocupado territorios en los que su presencia era desconocida.
La historia evolutiva del corzo se encuentra llena de altibajos demográficos, lo que también indica una extraordinaria fragilidad ante fenómenos como deforestaciones, presión cinegética, predación, inviernos duros, etc.
El corzo se encuentra por la mayor parte de Europa, así como en una franja de Asia central que llega hasta el Pacífico. Es muy abundante en Europa oriental y central, sobretodo en Dinamarca, Australia y Alemania, también está presente en Gran Bretaña.
DATOS DE LA ESPECIE
Longevidad: En libertad puede alcanzar los catorce años de vida, aun cuando su vida media está en torno de los 8 o 9 años. La mortalidad es muy alta en el primer año de vida del animal.
Celo: Tradicionalmente se ha considerado que “al volverse rojo y ha escodado el corzo entra en celo”, lo que equivale a decir que es en verano, época en la que adopta la coloración estival cuando entra en celo. En esta época del año se producen unos característicos círculos en la vegetación y en torno a árboles y arbustos llamados popularmente como “círculos de brujas” al correr los machos detrás de las hembras.
Gestación: Después de la fecundación, el óvulo de la hembra permanece estacionario cerca de cuatro meses, es decir, hasta la mitad de diciembre, en cuyo momento empieza a desarrollarse con singular rapidez. Por lo tanto, la gestación tiene una duración total, en todas sus fases, de unas cuarenta semanas, aunque la verdadera gestación dura unos 130 días.
Parto: Cuatro o cinco días antes del parto la hembra se retira a un lugar aislado del bosque. Las jóvenes suelen dar a luz una sola cría en cada parto, y las de edad más avanzada, dos y a veces tres. La madre esconde a los recién nacidos durante el mayor tiempo posible y al menor peligro les advierte del mismo golpeando el suelo con una pata o emitiendo un silbido especial. Durante la primera semana de vida de los corcinos permanecen escondidos entre el matorral, si son gemelos, permanecerán separados unos 20 metros el uno del otro.
Duración de la lactancia: Las crías, llamadas corcinos, también recentales, nacen con un pelaje salpicado de manchas redondeadas, blancas y negras, que irán desapareciendo con la edad. Las crías son muy indefensas en esta época de su vida, pero son defendidas con virulencia por las hembras que pueden dar fuertes coces con sus patas delanteras. A los ocho días del parto, la hembra lleva ya a sus hijos a pastar y pasados diez o doce días más ya son lo bastante robustos para seguirla a todas partes y comiendo material vegetal a partir de los dos meses que alterna con la leche materna hasta la entrada del invierno.
Madurez sexual: Las hembras son fértiles al primer año de vida y carecen de climaterio lo que significa que hasta que terminan sus días continúan pariendo. Ilustrativamente se ha dicho que las hembras de corzo “mueren pariendo”.
Alimentación: El corzo es un herbívoro, muy exigente en cuanto a su alimentación, condicionada por el reducido volumen estomacal, lo que le obliga a modificar su comportamiento en dos aspectos: en primer lugar debe comer en breves intervalos, seguido de pequeños periodos de reposo fundamentalmente ramonea, alimentándose de las hojas y brotes de las especies arbóreas y arbustivas que encuentra en su zona de distribución. Se estima que las necesidades alimenticias por kilo de peso, son superiores en el corzo que en el ciervo. El peso con el que el corzo llega al invierno es básico para su supervivencia, de modo que se considera que tan solo superarán el invierno los corzos que llegan a estación con un peso superior a los 12-14 Kgs.
Hábitats: Se le encuentra en bosques de todo tipo e incluso en aquellas etapas de degradación, como son matorrales o zonas adehesadas. En la Península Ibérica no es habitual encontrarle en zonas de cultivo de cereal, hecho común en poblaciones centroeuropeas. A pesar de que el corzo pueda habitar la casi totalidad de las formaciones boscosas ibéricas, las ofertas de cada uno de ellos en relación a variables como refugio, comida o competencia, pueden modificar aspectos en su ecología. En efecto, parece evidente que la densidad poblacional, por ejemplo, se vea afectada por estas variables, pero aspectos como la sex-ratio en el nacimiento, la dispersión de los jóvenes o la territorialidad, se encuentran relacionados por el lugar en donde los individuos desarrollan sus ciclos.
Huellas: De aspecto estrecho y con marcado paralelismo entre los bordes internos de cada pezuña. Su tamaño es de unos 5 cm. de largo por 3 de ancho. Carecen del perfil arqueado que caracteriza a la huella del ciervo, lo que permite su diferenciación entre una y otra especies. El corzo también puede marcar las pezuñas posteriores en terrenos blandos y nieve, particularmente cuando salta. Las pezuñas de las extremidades anteriores son mayores que en las posteriores, lo que permite su diferenciación visual.
Excrementos: Parecido a los del ciervo, pero de menor tamaño: 7-14 mm. de largo por 7-10 mm. de ancho, de color pardo oscuro o negro, su aspecto normalmente es cilíndrico con un extremo redondeado y el otro apuntado, aunque las formas semiesféricas no son excepcionales.
Otros rastros: Muy variados tales como:
Camas: lugares donde los corzos se refugian. Suelen tener aproximadamente un metro y medio de largo por un metro de ancho, apareciendo la tierra ligeramente removida.
Círculos de brujas: producidos en la época de celo de la especie al perseguir los machos a las hembras.
Marcas en los árboles: suelen ser de dos tipos, escodaduras (presentan terciopelo dejado por el macho al limpiarse la cornamenta) y territorialistas, además de carecer de terciopelo o borra son marcas mas profundas y aparecen impregnadas de las glándulas olorosas.
Desmogues: cuernos de corzo que deja abandonados el animal en el desmogue.
Excavaduras en la nieve: las efectúa el corzo con las patas delanteras para acceder a la hierba del suelo en los casos de copiosas nevadas.
Dimorfismo sexual: El macho es mayor que la hembra.
Enemigos naturales: El lobo es su principal enemigo natural, siendo la especie más consumida por este cánido. También es víctima de otros carnívoros como el zorro y el lince, y en menor medida por el oso. También el águila real tiene entre sus víctimas al corzo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






.jpg)








.jpg)











.jpg)



.jpg)

















.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)