viernes, 14 de octubre de 2011

Medio milleiro de docentes de Ciencias reúnense na Fonsagrada


Ao redor de medio milleiro de profesores de ciencias participarán entre os días 17 e 19 de novembro nun congreso na Fonsagrada no que os docentes presentarán investigacións sobre a materia e intercambiarán información co fin último de mellorar a calidade do ensino nese campo. Ademais, outro dos obxectivos do encontro será achegar o mundo da ciencia á cidadanía.

O simposio, que terá por escenario o IES Fontem Albei, está promovido por Enciga, un colectivo que agrupa a docentes de Matemáticas, Bioloxía, Xeoloxía, Física, Química e Tecnoloxía dos centros educativos galegos non universitarios.

Entre os asistentes ao foro fonsagradino figurarán tamén profesores chegados doutras comunidades autónomas e do norte de Portugal.

Desde a entidade organizadora resaltaron a idoneidade do escenario elixido como sede para o congreso ao recordar que este ano se celebra O Ano Internacional da Química e o Ano Internacional dos Bosques, polo que desde Enciga considérase que levar o foro a un espazo natural como o que constitúe A Fonsagrada, cuxo territorio forma parte da reserva da biosfera Eo-Oscos-Terras de Burón, é unha boa forma de conmemorar ambas as efemérides.

Propostas varias

Segundo explicaron os organizadores, que están a ultimar a programación dun congreso que este ano alcanzará o seu vixésimo cuarta edición, durante os tres días de celebración do evento desenvolveranse desde conferencias e debates ata talleres e exposicións, actividades todas elas que sempre terán como eixo central o mundo da ciencia.

Ademais, esta proposta combinarase no programa do simposio cunha vertente máis lúdica, na que se incluirán desde actos sociais, como unha recepción aos participantes ou unha cea de confraternidade, ata visitas guiadas para coñecer lugares de interese.

jueves, 13 de octubre de 2011

FIGARO O CABALO DA MIÑA FILLA







martes, 4 de octubre de 2011

Finalizado na Fonsagrada a ponte de Freixo



A Deputación de Lugo finalizará a principios da próxima semana as obras de construción da nova ponte de Freixo, na Fonsagrada.
O organismo provincial iniciou está actuación despois de que as intensas choivas de marzo provocasen o derrubamento parcial da antiga infraestrutura de pedra que comunicaba 28 accesos rurais das parroquias de San Pedro de Río e San Xulián de Freixo, con máis de 250 veciños afectados.
As obras contan cun orzamento de 135.000 euros e xa foron adxudicadas hai algúns meses. Atrasáronse na data de inicio pola necesidade de esperar a que o caudal de río estivese baixo para poder comezar cos traballos.
Durante a realización das obras o organismo provincial habilitou un paso provisional consistente nunha plataforma de formigón armado situada xunto á estrutura danada. Unha vez que se avaliou a situación e os danos causados polas choivas, a Deputación acordou construír unha nova ponte sobre tres vigas de formigón, cunha lonxitude de 12,5 metros por seis metros de ancho, características moi superiores ás que presentaba o anterior acueducto.
Obras do canon de guntín
A Deputación tamén finalizou recentemente todas as actuacións a cargo do canon no concello de Guntín. Con esta iniciativa, que contou cun orzamento de 243.000 euros, executáronse diversas obras na localidade.
Mellorouse o abastecemento municipal de auga, substituíndo os antigos tubos e acondicionáronse varios accesos a núcleos rurais. Ademais, actuouse unha parcela de titularidade municipal situada na parte posterior da casa da cultura do municipio. Este espazo que se atopaba en desuso, foi convertido nunha praza de utilidade pública mediante a colocación de pavimento, unha zona de céspede e unha rampla acondicionada para mellorar o acceso ao novo espazo municipal.

Un fonsagradino, segundo español identificado en Arxentina como vítima da ditadura xxx, O emigrante traballaba como contable mentres estudaba









Urbano López Fernández, fonsagradino natural da parroquia de San Andrés de Logares, é o segundo español desaparecido durante a ditadura arxentina (1976-1983) cuxos restos foron identificados grazas a análises xenéticas realizados polo Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF)
Nacido en 1948, Urbano chegou a Arxentina con só dous anos xunto á súa nai viúva, que casou de novo e instalouse en Buenos Aires. A súa nai Rosario Fernández foi oriúnda das Cancelas, en San Andrés de Logares, e casouse inicialmente con José López, de Santa Eulalia de Oscos (Asturias), e, ao morrer o seu esposo, contraeu matrimonio en segundas nupcias cun irmán do seu defunto, o seu cuñado Balbino.
En Santa Eulalia de Oscos a noticia de que os restos de Urbanos, achados nunha fosa, foran identificados, foi recibida cunha alegría serena. O seu primo Antonio López Ferreiro indicou respecto diso: «Atópome reconfortado de que ao fin o seu corpo poida descansar en paz. Sabía que faltou e que nunca se achou nin vivo nin morto». Na Fonsagrada o desaparecido Urbano López Fernández ten familiares afastados. Entre eles o propio alcalde fonsagradino, Argelio Fernández Queijo, posúe vínculos con el, pois o seu avó e o do asasinado polos militares eran irmáns.
O desaparecido fonsagradino comezou a súa actividade política nos anos 70 e foi secuestrado o 16 de decembro de 1976, deixando á súa esposa embarazada e un bebé de poucos meses. Él faleceu aos 28 anos, pero a súa muller María del Carmen Luppo e os seus dous fillos, Mariana e Rodolfo López Luppo, xunto aos seus netos aínda viven. A súa viúva e a filla residen en Barcelona.
Urbano foi asasinado o 31 de decembro de 1976, apenas dúas semanas logo do seu secuestro, xunto a outros catro detidos no cuartel da Tablada das aforas de Buenos Aires.
Os corpos dos cinco foron arroxados á rúa e posteriormente enterrados nunha fosa común no cemiterio da localidade bonaerense de Xeneral Villegas.
Os exames xenéticos realizados polo Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense permitiron identificar o corpo 35 anos despois e confirmar que a súa morte non se produciu durante un enfrontamento coa policía -como se intentou facer crer no seu momento-, senón que os cinco foron asasinados, explicou onte Mercedes Salgado, membro do EAAF.
Ademais, grazas á identificación de Urbano López púidose confirmar a identidade doutro dos desaparecidos, José Reinaldo Riso, e trabállase nun terceiro.
«Os desaparecidos seguen axudando a atopar ao resto. Cada identificación abre o paraugas para os que están ao redor», afirmou Salgado.
Organizacións de Dereitos Humanos estiman que case un centenar de cidadáns nacidos en España e máis de douscentos de orixe española desapareceron durante a ditadura militar arxentina. Manuel Coley Carballos, nacido en Barcelona o 29 de xuño de 1934, foi o primeiro desaparecido español identificado
A identificación de Urbano, anunciada durante unha homenaxe aos desaparecidos españois baixo a ditadura militar arxentina, foi posible grazas ao cotejo de mostras de sangue dos fillos da vítima.


O emigrante traballaba como contable mentres estudaba

En 1976, Urbano López Fernández traballaba en Arxentina como auditor contable, mentres completaba os seus estudos de asistencia social. O 16 de decembro, antes de saír ao seu centro de traballo, foi secuestrado por un numeroso grupo armado que, en dous vehículos medianos, cargaron mobles e obxectos de valor. Esa mañá de decembro foi a última en que a súa muller María del Carmen e a súa filla Mariana vírono. Seis meses despois nacería o seu segundo fillo, Rodolfo.
A Fonsagrada
Na Fonsagrada coñece a súa historia Ronsel Lucía Fernández Álvarez, unha arxentina fincada na Montaña lucense desde fai 30 anos, e que tamén perdeu en Arxentina, vítima da ditadura militar, ao seu irmán, José Nicasio Fernández Álvarez, dunha idade similar á de Urbano. Os pais de Ronsel son galegos.
«A identificación paréceme un avance moi importante, porque todos estamos a desexar saber deles. é unha traxedia, conmociónache, pero ansías ter a resposta definitiva», di a fonsagradina de adopción.
A tráxica historia de Urbano López Fernández e doutros compatriotas figura no libro ‘Desaparecidos españois en Arxentina', do que é autor Lois Pérez Neira. A identificación do fonsagradino achega actualidade ao ensaio.

Una ganadería sarriana vendió la vaca más grande de Galicia



Fue comprada por una empresa monfortina, que pagó 8.000 euros


La vaca de raza rubia más grande de Galicia, fue vendida por una ganadería Sarriana a una empresa monfortina especializada en carnes de alta calidad. La res, que alcanzó los 1.400 kilos de peso, fue criada en la explotación Hermanos Montero López, de la parroquia de Albán.
Pastora, nacida hace siete años, tiene una altura de 1,60 metros, uno de ancho y tres de envergadura. Es de raza rubia gallega pura y lleva dos años sin gestar. Fue comprada por la empresa monfortina Gutrei Galicia, que pagó 8.000 euros para destinarla a carne. Durante estos últimos años participó en numerosas exposiciones y concursos, consiguiendo más de cinco premios en los certámenes de Paradela, Adai, Sarria, O Páramo y A Fonsagrada.
Con respecto a la empresa compradora, Gutrei Galicia, fue fundada hace cuatro años por los hermanos José Manuel y Miguel Ángel Gutiérrez, que ya tenían una experiencia de 15 años como trabajadores de otra cárnica. Está especializada en carnes de calidad muy alta, que buscan por mataderos de las cuatro provincias y la comercializan envasada.
Hace meses Gutrei compró el considerado último par de bueyes de Galicia, por los que pagó 18.000 euros. Los chuletones de estos animales fueron destinados a restaurantes de lujo del País Vasco, que figuran entre sus clientes.
Tanto en el caso de los bueyes como de esta vaca, el alto precio se debe a su escasez y a que son animales que requieren un largo proceso, con una alimentación natural y crianza en libertad. El resultado es una carne oscura, veteada y con un sabor muy distinto.

martes, 6 de septiembre de 2011

Unhas 200 cabezas de gando, na feira da Fonsagrada



04/09/2011 - Francisco García / El Progreso (Lugo)
A crise que sofre nos últimos anos o sector gandeiro non se notou onte na feira da Fonsagrada, á que acudiron unhas 200 cabezas de gando. Todas as reses pertencían a explotacións do mesmo municipio, segundo José Logares, un dos encargados deste evento anual que organiza o Concello da Fonsagrada.
O mercado estaba especialmente destinado a especímenes de raza rubia galega e asturiana do municipio, un dos que ten maior número de explotacións deste tipo na comunidade autónoma galega.
O recinto feiral, situado no mercado gandeiro comarcal, comezou a animarse xa á primeira hora da mañá, coa chegada das reses, que se foi prolongando ata as once, hora tope establecida pola organización para inscribirse.
O público foi chegando, de forma masiva, con posterioridade e ao mediodía resultaba difícil pasar polos corredores do mercado, no que se pechou un bo número de transaccións comerciais.
Mentres o recinto do mercado gandeiro fonsagradino estaba cheo de persoas, este ano a feira anual non atraeu a tanta xente á capitalidade municipal, a pesar de que non facía un día desagradable, xa que aínda que nubrado non chegaron a producirse precipitacións en ningún momento da mañá.
A Asociación de Criadores de Raza Rubia Galega (Acruga) tamén participou con seis xatos.
Concurso
De forma paralela á feira, no mercado gandeiro tamén se celebrou onte o XXXVI Concurso-Exposición de Gando Vacún.
Segundo indicou a organización, no certame apuntáronse un total de 80 cabezas de gando.
O premio especial ao primeiro lote de gando de raza rubia galega (esixíase un mínimo de sete vacas e un touro) foi para Antolín Alonso Arias, da parroquia de Lamas de Moreira, e no caso da asturiana, para Ana Rosa Alonso, do Vieiro.
Da explotación de Antolín Alonso tamén foron o touro e a vaca de raza rubia galega que obtiveron o primeiro posto nas súas respectivas modalidades, mentres que Ana Rosa Alonso gañou tanto no apartado de macho como de femia no caso da variedade asturiana.
Polo que se refire á sección de tenreiros de carne, o premio foi para Manuel Pérez Enrique, de Veiga de Lagares.
A estes primeiros premios habería que sumarlle os segundos clasificados, co que en total se deron máis dunha quincena de galardóns. Entre os gañadores repartíronse uns 3.800 euros en metálico, así como un considerable número de produtos, cedidos polas casas que colaboraron no certame.
O xurado encargado de cualificar as cabezas de gando estivo integrado por veterinarios designados pola xefatura provincial de Medio Rural e representantres dos gandeiros.

miércoles, 31 de agosto de 2011

BENEFICIOS DEL CONSUMO DE TOMATES Y EL LICOPENO

El licopeno es un pigmento vegetal, soluble en grasas, que aporta el color rojo característico a los tomates, sandías y en menor cantidad a otras frutas y verduras. Pertenece a la familia de los carotenoides como el betacaroteno, sustancias que no sintetiza el cuerpo humano, sino los vegetales y algunos microorganismos, debiéndolo tomar en la alimentación como micronutriente.

Fuentes del licopeno


En nuestra dieta obtenemos licopeno a partir de alimentos muy definidos, fundamentalmente a través del consumo de tomate y derivados (salsas, tomate frito, tomate triturado, ketchup, pizzas, zumos) y de sandía. En el tomate maduro, el carotenoide mayoritario es el licopeno que lo cotiene en aproximadamente en un 83% y en porcentaje también importante, se encuentra el betacaroteno, entre un 3-7%, y otros como son el g-caroteno, que al igual que el betacaroteno tienen actividad provitamínica A, fitoeno, fitoflueno, etc. El contenido en licopeno aumenta con la maduración de los tomates y puede presentar grandes variaciones según la variedad, condiciones del cultivo como el tipo de suelo y clima, tipo de almacenamiento, etc. La cantidad de licopeno en los tomates de ensalada está alrededor de 3000 µg/100g y en los de "tipo pera" es más de diez veces esa cifra. De forma general, el contenido de licopeno es menor en los tomates cultivados en invernadero, en cualquier estación, que en los tomates producidos al aire libre durante el verano, así como también el contenido de licopeno es menor en frutos que se recolectan verdes y maduran en almacén en comparación con los frutos madurados en la tomatera.

Actualmente es posible obtener por ingeniería genética, tomates que contienen más de tres veces la cantidad de licopeno que el resto de los tomates.

La facilidad con la que incorporamos el licopeno a nuestro organismo, es decir, su biodisponibilidad, es diferente según la forma en que lo consumamos, así por ejemplo cuando se toma con aceite se facilita su absorción. Las investigaciones confirman que la absorción intestinal del licopeno es mucho mejor (hasta 2,5 veces más) si se consume cuando se calienta como las salsas que como fruta natural o zumo, debido a que el licopeno se absorbe mejor a través de las grasas y aceites por su liposolubilidad y a que, con temperaturas altas, se rompen las paredes celulares del fruto, que son las que dificultan la absorción del licopeno. El licopeno se encuentra presente en el organismo humano tanto en sangre en cantidad de 30 µg/dl como en tejidos, distribuyéndose de forma variable. El licopeno es el carotenoide predominante en la composición de los tejidos humanos, concentrándose especialmente en la próstata, lo que podría explicar su fuerte acción preventiva en la aparición de cáncer de próstata.


Mecanismo de acción del licopeno


El licopeno posee propiedades antioxidantes, y actúa protegiendo a las células humanas del estrés oxidativo, producido por la acción de los radicales libres, que son uno de los principales responsables de las enfermedades cardiovasculares, del cáncer y del envejecimiento. Además, actúa modulando las moléculas responsables de la regulación del ciclo celular y produciendo una regresión de ciertas lesiones cancerosas. No se conoce exactamente las bases biológicas ni fisicoquímicas de estas propiedades, pero parecen directamente relacionadas con el elevado poder antioxidante del licopeno, mucho más que otros antioxidantes como la vitamina E o el betacaroteno. Un gran número de procesos cancerígenos y degenerativos están asociados a daños oxidativos sobre el genoma y los mecanismos genéticos de control de la proliferación y diferenciación celular. El licopeno actuaría como un poderoso neutralizador de radicales libres (óxido y peróxido) atenuando los daños oxidativos sobre los tejidos.


Beneficios del licopeno


Cada vez existen más estudios epidemiológicos que sugieren que el consumo de licopeno tiene un efecto beneficioso sobre la salud humana, reduciendo notablemente la incidencia de las patologías cancerosas sobre todo, de pulmón, próstata y tracto digestivo, cardiovasculares y del envejecimiento. También existen evidencias científicas de que previene el síndrome de degeneración macular, principal causa de ceguera en la gente mayor de 65 años. Un estudio realizado por investigadores de la Universidad de Harvard J Natl Cancer Inst. 2002 Mar 6;94(5):391-8, reveló que el consumo de licopeno redujo en un 45% las posibilidades de desarrollar cáncer de próstata en una población de 48000 sujetos que tenían en su dieta por lo menos 10 raciones semanales de tomate o subproductos de éste. La investigación duró seis años. Otras investigaciones descubrieron que el licopeno también reduce los niveles de colesterol en forma de lipoproteína de baja densidad (LDL), que produce aterosclerosis, por lo que la ingesta de tomates reduce la incidencia de enfermedades cardiovasculares.Se estima que en España, a partir de frutas y hortalizas frescas, la cantidad de licopeno consumido es de aproximadamente 1,3 mg/persona/día.El que haya muchas pruebas que muestran que el licopeno contenido en nuestra dieta es beneficioso para nuestra salud, no quiere decir, que si lo ingerimos de forma aislada en forma de pastillas o cápsulas, vaya a mejorar nuestra salud o podamos evitar ciertas enfermedades. Todavía habría que realizar muchos estudios antes de poder hacer recomendaciones para consumirlo aisladamente como suplemento dietético. Pero lo que sí se puede recomendar es aumentar su ingesta a partir de las frutas y hortalizas.


Utilidad del licopeno


No se han descrito problemas de toxicidad ante un aumento en la ingesta dietética de licopeno, salvo en la carotenodermia. Hay que ser un tanto escépticos ante las "prometedoras" perspectivas derivadas de los diferentes tipos de estudios epidemiológicos, ya que hay varios aspectos que necesitan más información, como son:* Un mayor estudio en relación con sus funciones o actividades en el organismo humano, ya que hay muy pocos estudios en personas utilizando licopeno en cantidades superiores a las habituales en la alimentación, así como durante períodos de tiempo prolongado.* Los estudios epidemiológicos no pueden establecer relaciones de causalidad; se necesitan estudios experimentales.* Hay que recordar los resultados negativos que la intervención con otros carotenoides en determinados grupos de población, por ejemplo el betacaroteno utilizado en la prevención de cáncer de pulmón en fumadores, con el resultado de aumento en la incidencia de esta enfermedad.* La biodisponibilidad de licopeno es bastante variable según su forma de aporte y su posible beneficio podría ser el resultado de complejas interacciones entre varios carotenoides, vitaminas y otros componentes de la dieta.* No existe evidencia científica sobre la suplementación con licopeno en nuestra dieta, ni cuál es la dosis correcta, ni sobre qué grupo de población administrarlo, ni la duración de dicha suplementación.