lunes, 2 de abril de 2012
NUEVO LIBRO DE GUMERSINDO REGO: TIERRAS DE BURON
Se describe la vida a mitad del siglo XX, en una tierra que
permaneció largo tiempo aislada. Los cambios experimentados en pocos
años han sido vertiginosos y hacen aquella tierra
irreconocible. Se describen y analizan los sentimientos y vivencias de
aquella gente, sus alegrías, sus sufrimientos, sus temores y sus
esperanzas, considerando que los sentimientos son parte
esencial de la vida y que con frecuencia no son objeto de la atención
que merecen.
Parece oportuno dejar constancia de aquella forma de vida sin
demora, antes de que sea demasiado tarde y sacar las enseñanzas
oportunas.
O AUTOR
Gumersindo Rego Fernández. Natural de Fonsagrada- Lugo. Jubilado de
Jefe de servicio de Neumología en el Hospital Universitario Central de
Asturias. Diplomado en Metodología de la Investigación
Clínica por la Escuela Nacional de Sanidad. Autor, en colaboración con
Ramiro Rego, del libro "ENFERMEDADES RESPIRATORIAS DE ORIGEN OCUPACIONAL
Y MEDIOAMBIENTAL", del que las sociedades de Medicina
del Trabajo publicaron 3000 ejemplares y del capítulo VII sobre ciencias
básicas del TRATADO DE OTORRINOLARINGOLOGÍA Y CIRUGÍA DE CABEZA Y
CUELLO (Editorial Proyectos Médicos, Madrid, 1999).
Autor de artículos médicos publicados en revistas nacionales y
extranjeras y de artículos de prensa publicados en "El Progreso de
Lugo".A CONTRAPORTADA E O LOMO
Colección: Círculo rojo - Investigación
Páginas: 82
ISBN: 978-84-9991-709-2
Formatos: Edición rústica con solapas
Tamaño: 15x21 cm
Editorial: Editorial Círculo rojo
Precio: 12 €
A liña eléctrica Boimente-Pesoz suma novas demandas
23/03/2012 - Pilar G. Cheda / El Progreso (Lugo)
O proxecto de Rede Eléctrica Española (REE) para construír unha liña de alta tensión entre Boimente e Pesoz segue sumando movementos en contra. Os últimos traducíronse en recursos contenciosos administrativos presentados polos concellos da Fonsagrada e Santa Eulalia de Oscos, aos que se unirá en breve outro da Pontenova.
Con estes procedementos, os concellos piden á Audiencia Nacional que declare contrario a dereito o proxecto de instalación da liña eléctrica. Argumentan que a súa tramitación acumula varias irregularidades, como a ausencia de alternativas ao trazado aprobado, e que se desatenderon as súas continuas reclamacións polo impacto ambiental, económico e patrimonial que o tendido causará.O orzamento da Fonsagrada para 2012 inclúe a residencia de maiores
31/03/2012 - Pilar G. Cheda / El Progreso (Lugo)
O Concello da Fonsagrada contará para este exercicio cun orzamento de algo máis de tres millóns de euros. Nesta suma compútase un crédito de 210.000 euros para a construción da residencia da terceira idade.
O alcalde, o socialista Argelio Fernández Queipo, explicou que esta partida se corresponde coa achega que o Concello debe facer para a construción da residencia, un dez por cento do custo total da obra, que ascende a 2,1 millóns de euros. O resto do investimento asumiraa a Deputación.
'Vilamor' comeza a súa andaina comercial en Lugo e Ribadeo
31/03/2012 - El Progreso (Lugo)
Logo de dúas semanas de intensa actividade promocional onte por
fin chegou aos cines a película ‘Vilamor’. A capital das murallas é a
cidade elixida para acoller a estrea mundial deste filme, rodado nos
Ancares, A Fonsagrada e Negueira de Muñiz, que xa se pode ver nos cines
Centro e As Termas de Lugo e tamén no Cinelandia de Ribadeo.
 |
| O equipo do filme, con veciños de Negueira, este venres nos cines As Termas de Lugo. SEBAS SENANDE |
Na sesión das 20.30 dos
cines As Termas de Lugo, o director, Ignacio Vilar, e os principais
actores da película (Rubén Riós, Sabela Arán e Xoel Yáñez) presentaron a
película diante de todos os espectadores que quixeron ser os primeiros
en ver o filme e coñecer de cerca aos seus artífices.
A CRÍTICA de Grial
Parga
LA IDEA de Ignacio Vilar de hacer un cine popular que se aproxime al
espectador por su vertiente más riquiña es una estrategia medida pero
enmarcada en un negocio cada vez más complicado.
Lo más sobresaliente de ‘Pradolongo’ (2007) y de ‘Vilamor’ es el
entramado promocional que rodea a las películas y la imaginación de los
responsables para llegar a todos los rincones del país en un momento en
el que el cine de estas características está extinto. Vilar vende su
producto con labia y lo lleva bajo el brazo como si fuese un feriante en
ruta. En un momento en que la taquilla descendió, en lo que va de año,
un 25% con respecto a 2011, la necesidad de dar pasos hacia delante en
toda la estrategia de difusión y exhibición en filmes pequeños es tan
valiente como necesaria.
‘Vilamor’ es una historia de amor postadolescente enmarcada en las
comunas que, en los años setenta, se asentaron en los alrededores de A
Fonsagrada. El conflicto se representa en un romance asimétrico entre
una hippie urbanita, defensora del amor libre y atea, y un seminarista
de aldea recién aterrizado en el pantano de las relaciones entre hombres
y mujeres. El fondo histórico de ‘Vilamor’, los primeros años de la
transición en un pueblo en el que siguen mandando las fuerzas vivas del
antiguo régimen, tienen más de atrezzo que de escenario real, mucho más
cuidado, por ejemplo, en las variantes dialectales que emplean sus
personajes.
Vilar llevaba detrás de esta historia más de diez años, cuando
realizó el documental ‘A aldea: o antiguo e o novo’ (2000) y descubrió
la comuna de Foxo. ‘Vilamor’ nace de ahí, pero aprovecha la oportunidad
de un presente con tendencias crecientes de revitalización del pasado (o
de negación del futuro como sitio sombrío y desconocido) y de un
espíritu 15-M limando las asperezas. La escena de la comuna entera
desnuda frente al lago con un gesto estático, tapando con piernas y
brazos las partes del cuerpo más sensibles, es la imagen perfecta de los
cálculos hechos en un producto enfocado a los jóvenes pero sin perder
espectadores por el camino. En un momento en que nuevas generaciones ya
no se preguntan si emigrar o no emigrar sino a dónde, Vilar les propone
volver a las esencias de una Galicia no muy lejana.
Ramón Carballo: ''Quen cometa un delito, que o pague, pero as institucións están por riba das persoas'
01/04/2012 - Paula Vilariño / El Progreso
(Lugo)
(Versión íntegra de la entrevista
publicada este domingo en la edición impresa de El Progreso)
Chegou ó posto en plena treboada xudicial, pero afronta o reto
con tranquilidade e con total confianza nas institucións lucenses. Ramón
Carballo Páez (Pedrafita do Cebreiro, 1959) non se conforma con pouco
a
traxectoria profesional de Ramón Carballo Páez -que dende
2009 exercía como xefe territorial da Consellería de Medio Rural en
Lugo- non deixa dúbidas sobre a súa capacidade de traballo, unha virtude
que terá que desenvolver ó máximo no seu novo posto como subdelegado do
Goberno en Lugo. Coa imaxe da provincia mermada polos
últimos macroprocesos que revolucionaron os xulgados da capital, con
varias infraestruturas pendentes de materializarse, e coa inquedanza
crecente en materias como a seguridade cidadá, o paro ou a violencia de
xénero, Ramón Carballo ten por diante unha tarefa complicada. El, sen
embargo, afronta o futuro con optimismo.
Despois de case
dous meses no cargo, ¿como atopou a subdelegación á súa chegada?
Encontreina ben e a nivel de funcionarios vin unha diferenza coa Xunta, xa que é unha administración moito máis asentada e a xente está máis non seu posto. É verdade que aínda hai algunhas deficiencias, como son o director do INSS e o do INEM, que se foron antes da miña chegada e que teño que cubrir.
¿Hai xa nomes para eses postos?
Aínda non hai unha decisión tomada. Hai algunhas propostas, pero non están firmes.
Na súa toma de posesión falou da necesidade de limpar a imaxe de Lugo, ¿que percepción cre que teñen os lucenses das forzas e corpos de seguridade?
Eu creo que a percepción é boa. O que pasa é que algún axente, tanto dá Garda Civil como do Corpo Nacional de Policía, se viu involucrado a nivel individual en todas estas operacións que están abertas en Lugo, pero non se pode considerar que a imaxe de dúas institucións fundamentais non desenvolvemento de Lugo se víra manchada. Se alguén está involucrado e os xulgados resolven que esas persoas son culpables, que paguen individualmente, pero eu son dos que digo que as institucións están por encima dás persoas individuais. Polo tanto, a imaxe dá Garda Civil e dá Policía Nacional debe estar fora desas inclusións individuais de certas persoas que cometeron algún delito, se así se resolve nos xulgados. A imaxe dos corpos é boa e ten que seguir sendo boa, non podemos metelos a todos nun saco.
As estatísticas continúan situando a Lugo como unha das cidades máis seguras de España, pero, ¿notouse algún tipo de vinculación entre a crise económica e a evolución dos delitos?
Efectivamente, en Lugo, por sorte, temos un índice de criminalidade ao redor dun 20 x 1000, o que supón seis puntos por debaixo da media galega, fronte a un 33.9% da media nacional. Polo tanto, comparado con estes datos, os índices son bos, pero dende a subdelegación non os consideraremos bos mentras haxa delitos. Polo tanto, imos seguir loitando para que baixe a delincuencia. A verdade é que, durante 2011, si houbo un aumento desos índices, ó contrario do que está sucedendo en 2012. A pesar dunha sensación que había a principios de ano de que ían aumentar os delitos, os datos revelan que non é así.
Nese aumento de delincuencia da que fala, ¿que tipo de delitos teñen unha maior incidencia?
Fundamentalmente son ataques á propiedade, furtos en vivendas. Non son grandes furtos, pero por exemplo na zona de Ribadeo, nalgunha noite houbo seis casos, aínda que foron 45 euros en total. Os furtos son insignificantes, pero claró, crean alarma e inseguridade e temos que estar con tódolos ollos postos e tódolos medios para que non haxa esa sensación de inseguridade.
O que si perciben os lucenses é que hai un aumento da mendicidade na rúa, ¿ten vostede esa percepción?
A nivel persoal, si percibo máis mendicidade na rúa; pero iso é unha das consecuencias do momento de crise que atravesamos nun país non que hai seis millóns de parados.
¿Son xente sen recursos que non ten outra saída ou detectouse a presenza de bandas organizadas que se adiquen á explotación?
Á subdelegación non chegou ningún informe da Policía nin da Garda Civil onde fagan referencia a algunha trama nese sentido. Trátaase dunha mendicidade individual por motivos persoales, pero non existe ningunha outra trama, polo menos neste momento.
Encontreina ben e a nivel de funcionarios vin unha diferenza coa Xunta, xa que é unha administración moito máis asentada e a xente está máis non seu posto. É verdade que aínda hai algunhas deficiencias, como son o director do INSS e o do INEM, que se foron antes da miña chegada e que teño que cubrir.
¿Hai xa nomes para eses postos?
Aínda non hai unha decisión tomada. Hai algunhas propostas, pero non están firmes.
Na súa toma de posesión falou da necesidade de limpar a imaxe de Lugo, ¿que percepción cre que teñen os lucenses das forzas e corpos de seguridade?
Eu creo que a percepción é boa. O que pasa é que algún axente, tanto dá Garda Civil como do Corpo Nacional de Policía, se viu involucrado a nivel individual en todas estas operacións que están abertas en Lugo, pero non se pode considerar que a imaxe de dúas institucións fundamentais non desenvolvemento de Lugo se víra manchada. Se alguén está involucrado e os xulgados resolven que esas persoas son culpables, que paguen individualmente, pero eu son dos que digo que as institucións están por encima dás persoas individuais. Polo tanto, a imaxe dá Garda Civil e dá Policía Nacional debe estar fora desas inclusións individuais de certas persoas que cometeron algún delito, se así se resolve nos xulgados. A imaxe dos corpos é boa e ten que seguir sendo boa, non podemos metelos a todos nun saco.
As estatísticas continúan situando a Lugo como unha das cidades máis seguras de España, pero, ¿notouse algún tipo de vinculación entre a crise económica e a evolución dos delitos?
Efectivamente, en Lugo, por sorte, temos un índice de criminalidade ao redor dun 20 x 1000, o que supón seis puntos por debaixo da media galega, fronte a un 33.9% da media nacional. Polo tanto, comparado con estes datos, os índices son bos, pero dende a subdelegación non os consideraremos bos mentras haxa delitos. Polo tanto, imos seguir loitando para que baixe a delincuencia. A verdade é que, durante 2011, si houbo un aumento desos índices, ó contrario do que está sucedendo en 2012. A pesar dunha sensación que había a principios de ano de que ían aumentar os delitos, os datos revelan que non é así.
Nese aumento de delincuencia da que fala, ¿que tipo de delitos teñen unha maior incidencia?
Fundamentalmente son ataques á propiedade, furtos en vivendas. Non son grandes furtos, pero por exemplo na zona de Ribadeo, nalgunha noite houbo seis casos, aínda que foron 45 euros en total. Os furtos son insignificantes, pero claró, crean alarma e inseguridade e temos que estar con tódolos ollos postos e tódolos medios para que non haxa esa sensación de inseguridade.
O que si perciben os lucenses é que hai un aumento da mendicidade na rúa, ¿ten vostede esa percepción?
A nivel persoal, si percibo máis mendicidade na rúa; pero iso é unha das consecuencias do momento de crise que atravesamos nun país non que hai seis millóns de parados.
¿Son xente sen recursos que non ten outra saída ou detectouse a presenza de bandas organizadas que se adiquen á explotación?
Á subdelegación non chegou ningún informe da Policía nin da Garda Civil onde fagan referencia a algunha trama nese sentido. Trátaase dunha mendicidade individual por motivos persoales, pero non existe ningunha outra trama, polo menos neste momento.
¿Que se pode facer
en casos como o das familias romanesas que viven na rúa en Paradai e
que crean certa inseguridade na veciñanza?
Ese é un tema de competencia municipal e eu creo que as ordenanzas municipais teñen que ser claras, xa que a Policía está por se hai delitos ou altercados, aínda que temos que colaborar entre a administración local e a subdelegación de Goberno. Nós estamos dispostos a colaborar no que se requira, pero hai que pedir tamén un pouco de responsabilidade á administración municipal, que debe tomar medidas, tanto neste tema, como no caso dos manteros ou da prostitución na rúa. Estes asuntos teñen que estar regulados por ordenanzas municipais e ou Concello ten que obrigar a cumprir esas ordenanzas.
Casos así non favorecen a imaxe dos extranxeiros, pero realmente, ¿plantexa algún tipo de problema a inmigración en Lugo?
A maioría dos inmigrantes están intregrados na vida social da cidade e, polo tanto, non xeran problemas. Pode haber algún delincuente problemático ou algún ilegal, pero sempre que se detecta, ou regulariza os papeis ou se devolve ó seu país. A verdade é que a oficina de Extranxería está a funcionar moi ben. Non creo que en conxunto supoñan un problema os inmigrantes; pode ser que o faga algún a nivel individual, pero nin a subdelegación nin a Policía teñen a percepción da inmigración como un problema.
Nunha entrevista realizada o pasado xullo, o comisario xefe Manuel Teijeiro explicaba que o delito máis importante en 2010 eran os roubos cometidos por grupos de menores, ¿continúa sendo así?
Nos informes que me pasa periódicamente a Policía non fai ningunha reseña especial a que haxa unha delincuencia maior entre os grupos de xóvenes. Non teño constancia.
Outro problema que tamén ten bastante incidencia na provincia é a violencia de xénero. ¿Que se está a facer dende a subdelegación para frear esta lacra?
Este é un tema que verdadeiramente nos preocupa e no que a subdelegación leva traballando dende fai moito tempo. Hai unha unidade específica contra a violencia de xénero que está a colaborar con tódolos concellos. Estanse asinando procolos durante as xuntas locais de seguridade para establecer unha coordinación entre as forzas e corpos de seguridade do Estado e as policías locais, co obxectivo de vixiar e dar protección a esas mulleres que son vítimas dunha auténtica lacra deste século.
Ese é un tema de competencia municipal e eu creo que as ordenanzas municipais teñen que ser claras, xa que a Policía está por se hai delitos ou altercados, aínda que temos que colaborar entre a administración local e a subdelegación de Goberno. Nós estamos dispostos a colaborar no que se requira, pero hai que pedir tamén un pouco de responsabilidade á administración municipal, que debe tomar medidas, tanto neste tema, como no caso dos manteros ou da prostitución na rúa. Estes asuntos teñen que estar regulados por ordenanzas municipais e ou Concello ten que obrigar a cumprir esas ordenanzas.
Casos así non favorecen a imaxe dos extranxeiros, pero realmente, ¿plantexa algún tipo de problema a inmigración en Lugo?
A maioría dos inmigrantes están intregrados na vida social da cidade e, polo tanto, non xeran problemas. Pode haber algún delincuente problemático ou algún ilegal, pero sempre que se detecta, ou regulariza os papeis ou se devolve ó seu país. A verdade é que a oficina de Extranxería está a funcionar moi ben. Non creo que en conxunto supoñan un problema os inmigrantes; pode ser que o faga algún a nivel individual, pero nin a subdelegación nin a Policía teñen a percepción da inmigración como un problema.
Nunha entrevista realizada o pasado xullo, o comisario xefe Manuel Teijeiro explicaba que o delito máis importante en 2010 eran os roubos cometidos por grupos de menores, ¿continúa sendo así?
Nos informes que me pasa periódicamente a Policía non fai ningunha reseña especial a que haxa unha delincuencia maior entre os grupos de xóvenes. Non teño constancia.
Outro problema que tamén ten bastante incidencia na provincia é a violencia de xénero. ¿Que se está a facer dende a subdelegación para frear esta lacra?
Este é un tema que verdadeiramente nos preocupa e no que a subdelegación leva traballando dende fai moito tempo. Hai unha unidade específica contra a violencia de xénero que está a colaborar con tódolos concellos. Estanse asinando procolos durante as xuntas locais de seguridade para establecer unha coordinación entre as forzas e corpos de seguridade do Estado e as policías locais, co obxectivo de vixiar e dar protección a esas mulleres que son vítimas dunha auténtica lacra deste século.
Tamén se están a
producir, sobre todo no rural, roubos en iglexas e outros edificios
relixiosos, ¿como se pode mellorar o nivel de seguridade do patrimonio
histórico dá provincia?
É difícil previr estes roubos, pero a sorte que temos en Lugo é que en practicamente tódolos concellos hai un cuartel. É a Garda Civil rural a que realmente fai unha prevención e unha protección dese patrimonio da iglexa. Ademais, nunha entrevista que tiven co bispo fai uns días, comentoume que a igrexa tamén está a tomar as súas medidas de seguridade privada en moitos casos para pervir os roubos. É un tema preocupante porque ou despoboamento non rural é importante, pero nós mantemos a vixiancia.
Con todo isto, ¿cre que Lugo é unha provincia segura?
Eu diría que Lugo é unha provincia segura e esa sensación a percibimos e ademáis debemos transmitila. Eu andiven por moitos sitios e a sensación entre estar na cidade de Lugo, e estar noutras cidades -de fora de España, fundamentalmente- é totalmente distinta. Lugo é dunha cidade segura e temos que tratar entre todos de que así sexa.
Aínda así, nada máis chegar ó seu cargo tivo lugar o dobre crime de Xermade, ¿pode dicirnos en que punto se atopa a investigación?
O caso de Xermade é un caso puntual que non garda relación cunha delincuencia habitual. Neste caso, a investigación segue avanzando. A Garda Civil, a través da Policía Xudicial, segue tomando declaracións no entorno das amizades do fillo, fundamentalmente, e están a intentar encaixar tódalas pezas do puzzle para dar cunha solución. De momento, a investigacion está a nivel xudicial e todos os datos pasan ó xulgado, polo que forman parte do segredo de sumario. Pero a Garda Civil segue traballando e segue tomando declaracións, a veces ás mesmas persoas, e tamén a outras novas que tiveron relación con el nos últimos tempos. Esperemos que isto nos leve a alguhna pista e proximamente podamos ter detencións, aínda que non serán inminentes porque non está rematada a investigación.
Outro crime que xa é unha espiña cravada para as forzas de seguridade é o dobre asasinato do Ceao. ¿Cre que despois de tanto tempo haberá algún resultado?
Cando cheguei á subdelegación estiven lendo un pequeno dossier sobre ou crime do Ceao. Agora volveuse a reabrir o caso e parece ser que hai algunhas pistas que poden dar información. Sen embargo, polo que eu vin, non se desprende nada novo importante. Dende logo, se houbera algunha novidade, estariamos dispostos a poñer ás forzas de seguridade a investigar o tema, pero realmente pasaron moitos anos.
É difícil previr estes roubos, pero a sorte que temos en Lugo é que en practicamente tódolos concellos hai un cuartel. É a Garda Civil rural a que realmente fai unha prevención e unha protección dese patrimonio da iglexa. Ademais, nunha entrevista que tiven co bispo fai uns días, comentoume que a igrexa tamén está a tomar as súas medidas de seguridade privada en moitos casos para pervir os roubos. É un tema preocupante porque ou despoboamento non rural é importante, pero nós mantemos a vixiancia.
Con todo isto, ¿cre que Lugo é unha provincia segura?
Eu diría que Lugo é unha provincia segura e esa sensación a percibimos e ademáis debemos transmitila. Eu andiven por moitos sitios e a sensación entre estar na cidade de Lugo, e estar noutras cidades -de fora de España, fundamentalmente- é totalmente distinta. Lugo é dunha cidade segura e temos que tratar entre todos de que así sexa.
Aínda así, nada máis chegar ó seu cargo tivo lugar o dobre crime de Xermade, ¿pode dicirnos en que punto se atopa a investigación?
O caso de Xermade é un caso puntual que non garda relación cunha delincuencia habitual. Neste caso, a investigación segue avanzando. A Garda Civil, a través da Policía Xudicial, segue tomando declaracións no entorno das amizades do fillo, fundamentalmente, e están a intentar encaixar tódalas pezas do puzzle para dar cunha solución. De momento, a investigacion está a nivel xudicial e todos os datos pasan ó xulgado, polo que forman parte do segredo de sumario. Pero a Garda Civil segue traballando e segue tomando declaracións, a veces ás mesmas persoas, e tamén a outras novas que tiveron relación con el nos últimos tempos. Esperemos que isto nos leve a alguhna pista e proximamente podamos ter detencións, aínda que non serán inminentes porque non está rematada a investigación.
Outro crime que xa é unha espiña cravada para as forzas de seguridade é o dobre asasinato do Ceao. ¿Cre que despois de tanto tempo haberá algún resultado?
Cando cheguei á subdelegación estiven lendo un pequeno dossier sobre ou crime do Ceao. Agora volveuse a reabrir o caso e parece ser que hai algunhas pistas que poden dar información. Sen embargo, polo que eu vin, non se desprende nada novo importante. Dende logo, se houbera algunha novidade, estariamos dispostos a poñer ás forzas de seguridade a investigar o tema, pero realmente pasaron moitos anos.
¿Son suficientes
os efectivos actuais da Policía e da Garda Civil para velar pola
seguridade na provincia?
Iso sempre é relativo. Creo que na Garda civil temos unha plantilla importante, aínda que podería ser maior, pero é un corpo bastante ben dotado e que apenas ten prazas vacantes neste momento. A plantilla suma máis de mil gardas, distribuídos por toda a provincia, o que transmite unha sensación de proximidade ó cidadán. En canto á Policía Nacional, temos tres comisarías na provincia, cunha plantilla moi nova. Nos últimos anos baixouse a media de idade bastante, houbo moitas incorporacións de xente nova e, polo tanto, a efectivade e a capacidade de traballo mellorou nese sentido. É un grupo moi profesional, moi disposto en todo momento, e que está a dar resposta as necesidades que ten a provincia.
¿E os medios materiais?
Os medios materiais é un tema que me preocupa moito e así ou manifestei non seu momento. Creo que entre todos temos que tratar de buscar unha saída para a comisaría da Policía Nacional. Houbo un simulacro non goberno anterior de levar a Garda Civil e a Policía Nacional a Sanfiz, a unha parcela cedida polo Concello, pero ese proxecto implicaba reurbanizar toda a zona da comandancia e por iso non foi adiante e quedou nun esbozo de borrador. Agora hai que buscar unha saída individual para a comisaría de Policía e eu son partidario de levala á antiga residencia sanitaria. Sen embargo, parece ser que demoler esa antiga residencia, -non o materno, senon o pavillón xeral- ten un custo elevado. Esta circunstancia atrasará o cambio, xa que neste momento de crise, un dus problemas será o tema económico. Aínda así, eu seguirei transmitindo a necesidade de darlle unha saída a comisaría. Claro que, ademáis do antigo Xeral, pode haber outras alternativas.
¿Que
plans hai para os cuarteis dá Garda Civil da provincia, ¿estase a
estudar o peche dalgún deles?
De momento non temos nada previsto, a día de hoxe, pero tampouco descarto que se poidan estudar algunhas agrupacións de cuarteis moi pequenos. Góstanos que a Garda Civil estea en cada concello, pero tamén é certo que, grazas á mellora nas vías de comunicación, aínda que algún acuertalamento se agrupara non se vería afectado ou tempo de resposta. De momento, sobre a mesa, non temos ningún plan de estudo para o agrupamento de cuarteis. En calquera caso, habería que ver os motivos e a viabilidade. Non somos partidarios de retirar ningún cuartel de ningún concello se non é para mellorar a eficacia nese lugar.
¿Cales son as súas prioridades para os próximos anos?
Gostaríame que houbera unha seguridade ciudadá, unha seguridade viaria e que a violencia de xénero fora desaparecendo, e loitaremos por iso, por chegar a unha convivencia pacífica. O obxectivo que temos dende a subdelegación do Goberno é que a convivencia entre todos os sectores sexa pacífica e, nese sentido, quero brindar a miña colaboración, tanto á Xunta , como a administración local e provincial. Outro obxectivo é xerar emprego e que nos próximos anos podamos ver a saída do tunel da lacra do paro.
¿E a nivel infraestruturas?
A nivel infraestruturas, a nivel do Goberno central, seguiremos loitando para que se remate dunha vez a autovía do Cantábrico, que se executen as autovías a Santiago e a Ourense, e que se execute o Ave. Esperemos que dentro dos prazos e, como dixo a ministra, respectando ou presuposto e pagando as obras que se fagan, se podan cumprir eses compromisos. A transcantábrica será un paso fundamental para todo ou norte de España e Europa, xa que é unha vía de entrada a Galicia moi importante e traerá melloras a nivel comercial e turístico. As autovías a Santiago e Ourense tamén van permitir un movemento económico importante.
Iso sempre é relativo. Creo que na Garda civil temos unha plantilla importante, aínda que podería ser maior, pero é un corpo bastante ben dotado e que apenas ten prazas vacantes neste momento. A plantilla suma máis de mil gardas, distribuídos por toda a provincia, o que transmite unha sensación de proximidade ó cidadán. En canto á Policía Nacional, temos tres comisarías na provincia, cunha plantilla moi nova. Nos últimos anos baixouse a media de idade bastante, houbo moitas incorporacións de xente nova e, polo tanto, a efectivade e a capacidade de traballo mellorou nese sentido. É un grupo moi profesional, moi disposto en todo momento, e que está a dar resposta as necesidades que ten a provincia.
¿E os medios materiais?
Os medios materiais é un tema que me preocupa moito e así ou manifestei non seu momento. Creo que entre todos temos que tratar de buscar unha saída para a comisaría da Policía Nacional. Houbo un simulacro non goberno anterior de levar a Garda Civil e a Policía Nacional a Sanfiz, a unha parcela cedida polo Concello, pero ese proxecto implicaba reurbanizar toda a zona da comandancia e por iso non foi adiante e quedou nun esbozo de borrador. Agora hai que buscar unha saída individual para a comisaría de Policía e eu son partidario de levala á antiga residencia sanitaria. Sen embargo, parece ser que demoler esa antiga residencia, -non o materno, senon o pavillón xeral- ten un custo elevado. Esta circunstancia atrasará o cambio, xa que neste momento de crise, un dus problemas será o tema económico. Aínda así, eu seguirei transmitindo a necesidade de darlle unha saída a comisaría. Claro que, ademáis do antigo Xeral, pode haber outras alternativas.
¿Que
plans hai para os cuarteis dá Garda Civil da provincia, ¿estase a
estudar o peche dalgún deles? De momento non temos nada previsto, a día de hoxe, pero tampouco descarto que se poidan estudar algunhas agrupacións de cuarteis moi pequenos. Góstanos que a Garda Civil estea en cada concello, pero tamén é certo que, grazas á mellora nas vías de comunicación, aínda que algún acuertalamento se agrupara non se vería afectado ou tempo de resposta. De momento, sobre a mesa, non temos ningún plan de estudo para o agrupamento de cuarteis. En calquera caso, habería que ver os motivos e a viabilidade. Non somos partidarios de retirar ningún cuartel de ningún concello se non é para mellorar a eficacia nese lugar.
¿Cales son as súas prioridades para os próximos anos?
Gostaríame que houbera unha seguridade ciudadá, unha seguridade viaria e que a violencia de xénero fora desaparecendo, e loitaremos por iso, por chegar a unha convivencia pacífica. O obxectivo que temos dende a subdelegación do Goberno é que a convivencia entre todos os sectores sexa pacífica e, nese sentido, quero brindar a miña colaboración, tanto á Xunta , como a administración local e provincial. Outro obxectivo é xerar emprego e que nos próximos anos podamos ver a saída do tunel da lacra do paro.
¿E a nivel infraestruturas?
A nivel infraestruturas, a nivel do Goberno central, seguiremos loitando para que se remate dunha vez a autovía do Cantábrico, que se executen as autovías a Santiago e a Ourense, e que se execute o Ave. Esperemos que dentro dos prazos e, como dixo a ministra, respectando ou presuposto e pagando as obras que se fagan, se podan cumprir eses compromisos. A transcantábrica será un paso fundamental para todo ou norte de España e Europa, xa que é unha vía de entrada a Galicia moi importante e traerá melloras a nivel comercial e turístico. As autovías a Santiago e Ourense tamén van permitir un movemento económico importante.
Dende a súa chegada ó posto, ¿tomou xa algunha medida
concreta sobre algún destes asuntos?
En canto á seguridade cidadán, mantiven reunións practicamente todas as semanas coas forzas e corpos de seguridade do Estado para tratar varios temas. Estamos levando a cabo as xuntas locais de seguridade en difrentes Concellos -de momento, xa tivemos á de Ribadeo e a de Vilalba- para poder rebater a delincuencia e poder actuar sobre quen non respecta as normas de convivencia. Non referente a obras, mantiven unha reunión co delegado do Goberno en Galicia para falar desas infraestruturas tan necesarias para Lugo e provincia.
En canto á seguridade cidadán, mantiven reunións practicamente todas as semanas coas forzas e corpos de seguridade do Estado para tratar varios temas. Estamos levando a cabo as xuntas locais de seguridade en difrentes Concellos -de momento, xa tivemos á de Ribadeo e a de Vilalba- para poder rebater a delincuencia e poder actuar sobre quen non respecta as normas de convivencia. Non referente a obras, mantiven unha reunión co delegado do Goberno en Galicia para falar desas infraestruturas tan necesarias para Lugo e provincia.
Por un mundo (y un cine) mejor
Ignacio Vilar recrea en ‘Vilamor’ la comuna jipi que se estableció en la zona de A Fonsagrada en 1976
“Querían ser germen de una sociedad nueva”
Xosé Manuel Pereiro
A Coruña 31 MAR
2012 - 18:49 CET
César Cambeiro (izquierda) y Mayka Braña en el
rodaje de Vilamor en Grandas de Salime (Asturias). / X.L.
Están de gira promocional de la película, pero no saltan de hotel en hotel y
de un continente a otro, sometiéndose a abarrotadas ruedas de prensa donde
periodistas y/o fans les preguntan por sus relaciones sentimentales y su opinión
sobre la paz en el mundo. Vilamor se estrenó el pasado viernes y las cuestiones
a las que se sometieron su director, Ignacio Vilar, los protagonistas y parte
del equipo fueron las que les plantearon chavales de instituto, inquietos
culturales o curiosos que asisten a las presentaciones de la película en
colegios o asociaciones culturales, a razón de tres o cuatro sesiones
diarias.
Vilamor es, como parece indicar el título (para su distribución internacional será Lovetown) una historia de amor. Un romance a finales de los años setenta entre una chica que hoy llamaríamos “alternativa” y un seminarista, dos caracteres opuestos unidos por la querencia a la tierra. Ella, Sonia (Sabela Arán), quiere cambiar el mundo y él, Breixo (Rubén Riós), quiere conservar el suyo que se derrumba. Dos pretensiones que todos sabemos que fracasaron. Vilamor es asimismo un topónimo, el seudónimo cinematográfico de un lugar llamado Foxo, en donde se desarrolló la historia que describe el filme, basado en hechos reales, como se proclama ahora. En los primeros pasos de una comuna que se estableció allí, en una zona de A Fonsagrada que la construcción —también completamente real— de un embalse segregó físicamente de Galicia y aceleró su despoblación.
“El cine gallego debe existir, porque tenemos que contar nuestras historias a nuestro modo”, reclamó el director al público que asistió al preestreno, hace 15 días en Lugo.
“Fue una experiencia que comenzó en 1976, gente preparada, universitarios con conciencia política que querían ser un germen de una sociedad nueva. Aquella etapa se cerró en 1982, cuando apareció la droga dura”, dice por teléfono, entre sesión y sesión, Ignacio Vilar, que conoció el asunto a finales de los noventa, cuando fue allí para realizar un documental. Después viajó por todas partes para conocer y entrevistar a aquella gente. “El promotor, Nilo, fue un personaje que ya había tenido en Lugo un bar peculiar, en el que cada uno pagaba lo que consideraba que era justo. Querían tener una relación hombre-mujer distintas, intentaron crear y legalizar una escuela… Ahora algunos son profesores universitarios, una fundó las Escuelas Fingoi, un referente pedagógico”. Varios aparecen como extras en las escenas finales. También han servido de escenario algunas casas que todavía habitan sucesores de la comuna.
Rodada en lugares de Negueira de Muñiz, Fonsagrada, Cervantes y Grandas de Salime (Asturias), Vilamor narra aquellos inicios, y sobre todo la reacción de las fuerzas vivas y de parte de la población, más que negativa. Es asimismo la descripción de todo un mundo, la sociedad rural tradicional, que entonces comenzaba su declive. En aquellas aldeas (Foxo, Vilar) todo está hoy como estaba entonces, acceso en barca incluido. Quizá por ello la ambientación es perfecta, pese a la falta de medios y al exceso de dificultades. “No hay nada de cemento ni de aluminio. Están a una hora de camino de Fonsagrada, y los últimos 40 minutos hay que hacerlos a pie. El rodaje fue parecido al de La Reina de África. Desde subir a 1.600 metros de altitud, con un metro de nieve, a transportar los equipos. Los electricistas decían que era la película más difícil en la que trabajaron”, dice el director. De hecho, es casi una superproducción. Más de nueve semanas de rodaje, un equipo de 150 personas y un presupuesto de 1.700.000 euros.
Vilamor es una película coral. Con Sabela Arán (que hace difícil creer que sea una debutante) y Rubén Riós (que aguanta perfectamente un personaje todo contención), los demás (Xoel Yáñez, Tamara Canosa, Marcos Pereiro, Santi Romay, Paulo Serantes, Deborah Vukusic o Carlos Villaverde) constituyen una nueva generación de actores y actrices, fogueados en las series de la TVG o en las actuaciones en pequeños recintos. La apuesta por la fidelidad incluye los diálogos. Al menos en la versión original en gallego, los personajes de la zona hablan la variante dialectal de la montaña oriental luguesa, y los jipis —excepto una de origen barbanzano— el gallego estándar, con la terminología de la época. La frase “no se dan las condiciones objetivas” caracteriza a un personaje, e incluso figura en las camisetas promocionales. Eso sí, se echan de menos términos entonces habituales, como el nembargantes pre normativo.
Esta es la cuarta película de Vilar y la segunda, después de Pradolongo, en la que aplica su máxima de que la labor de un cineasta no acaba con el rodaje y el montaje. La anterior tuvo hace cuatro años, en pantallas grandes, 65.000 espectadores. Mientras, hasta el 17 de mayo, Vilamor se va proyectando en cines de 15 localidades gallegas, Ignacio Vilar, Sabela Arán, Rubén Riós, Xoel Gómez y dos productores se pasarán esos dos meses en la Caravana Vilamor (una furgoneta Volkswagen típica de entonces) presentándola en 190 institutos y 250 asociaciones culturales. Y eso, sin contar las acciones en Internet y las redes sociales. Después se podrá ver en sesiones de verano al aire libre, 150 confirmadas en 25 ayuntamientos de Lugo y 40 de Ourense. Vilar tiene claro que si los espectadores no van al cine, el cine tiene que ir a por los espectadores.
Vilamor es, como parece indicar el título (para su distribución internacional será Lovetown) una historia de amor. Un romance a finales de los años setenta entre una chica que hoy llamaríamos “alternativa” y un seminarista, dos caracteres opuestos unidos por la querencia a la tierra. Ella, Sonia (Sabela Arán), quiere cambiar el mundo y él, Breixo (Rubén Riós), quiere conservar el suyo que se derrumba. Dos pretensiones que todos sabemos que fracasaron. Vilamor es asimismo un topónimo, el seudónimo cinematográfico de un lugar llamado Foxo, en donde se desarrolló la historia que describe el filme, basado en hechos reales, como se proclama ahora. En los primeros pasos de una comuna que se estableció allí, en una zona de A Fonsagrada que la construcción —también completamente real— de un embalse segregó físicamente de Galicia y aceleró su despoblación.
“El cine gallego debe existir, porque tenemos que contar nuestras historias a nuestro modo”, reclamó el director al público que asistió al preestreno, hace 15 días en Lugo.
“Fue una experiencia que comenzó en 1976, gente preparada, universitarios con conciencia política que querían ser un germen de una sociedad nueva. Aquella etapa se cerró en 1982, cuando apareció la droga dura”, dice por teléfono, entre sesión y sesión, Ignacio Vilar, que conoció el asunto a finales de los noventa, cuando fue allí para realizar un documental. Después viajó por todas partes para conocer y entrevistar a aquella gente. “El promotor, Nilo, fue un personaje que ya había tenido en Lugo un bar peculiar, en el que cada uno pagaba lo que consideraba que era justo. Querían tener una relación hombre-mujer distintas, intentaron crear y legalizar una escuela… Ahora algunos son profesores universitarios, una fundó las Escuelas Fingoi, un referente pedagógico”. Varios aparecen como extras en las escenas finales. También han servido de escenario algunas casas que todavía habitan sucesores de la comuna.
Rodada en lugares de Negueira de Muñiz, Fonsagrada, Cervantes y Grandas de Salime (Asturias), Vilamor narra aquellos inicios, y sobre todo la reacción de las fuerzas vivas y de parte de la población, más que negativa. Es asimismo la descripción de todo un mundo, la sociedad rural tradicional, que entonces comenzaba su declive. En aquellas aldeas (Foxo, Vilar) todo está hoy como estaba entonces, acceso en barca incluido. Quizá por ello la ambientación es perfecta, pese a la falta de medios y al exceso de dificultades. “No hay nada de cemento ni de aluminio. Están a una hora de camino de Fonsagrada, y los últimos 40 minutos hay que hacerlos a pie. El rodaje fue parecido al de La Reina de África. Desde subir a 1.600 metros de altitud, con un metro de nieve, a transportar los equipos. Los electricistas decían que era la película más difícil en la que trabajaron”, dice el director. De hecho, es casi una superproducción. Más de nueve semanas de rodaje, un equipo de 150 personas y un presupuesto de 1.700.000 euros.
Vilamor es una película coral. Con Sabela Arán (que hace difícil creer que sea una debutante) y Rubén Riós (que aguanta perfectamente un personaje todo contención), los demás (Xoel Yáñez, Tamara Canosa, Marcos Pereiro, Santi Romay, Paulo Serantes, Deborah Vukusic o Carlos Villaverde) constituyen una nueva generación de actores y actrices, fogueados en las series de la TVG o en las actuaciones en pequeños recintos. La apuesta por la fidelidad incluye los diálogos. Al menos en la versión original en gallego, los personajes de la zona hablan la variante dialectal de la montaña oriental luguesa, y los jipis —excepto una de origen barbanzano— el gallego estándar, con la terminología de la época. La frase “no se dan las condiciones objetivas” caracteriza a un personaje, e incluso figura en las camisetas promocionales. Eso sí, se echan de menos términos entonces habituales, como el nembargantes pre normativo.
Esta es la cuarta película de Vilar y la segunda, después de Pradolongo, en la que aplica su máxima de que la labor de un cineasta no acaba con el rodaje y el montaje. La anterior tuvo hace cuatro años, en pantallas grandes, 65.000 espectadores. Mientras, hasta el 17 de mayo, Vilamor se va proyectando en cines de 15 localidades gallegas, Ignacio Vilar, Sabela Arán, Rubén Riós, Xoel Gómez y dos productores se pasarán esos dos meses en la Caravana Vilamor (una furgoneta Volkswagen típica de entonces) presentándola en 190 institutos y 250 asociaciones culturales. Y eso, sin contar las acciones en Internet y las redes sociales. Después se podrá ver en sesiones de verano al aire libre, 150 confirmadas en 25 ayuntamientos de Lugo y 40 de Ourense. Vilar tiene claro que si los espectadores no van al cine, el cine tiene que ir a por los espectadores.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)