Los abuelos se sienten 'utilizados' por sus hijos en el cuidado de los nietos

• El 50% cuidan a los niños casi a diario y el 45% casi todas las semanas
• Se han convertido en el colchón protector de muchas deficiencias sociales
• Pasan a ser auténticos educadores y se sienten con 'una vida hipotecada'
• El estudio desvela abusos y la figura del 'abuelo-guardería'
• No obstante, la relación de los abuelos con sus nietos es mejor que hace años

Efe | Madrid

Actualizado martes 22/11/2011

Los abuelos y abuelas españoles se sienten "angustiados" y "utilizados" por unos hijos que delegan excesivamente en ellos el cuidado y la educación de los nietos.

Y la línea divisoria entre el disfrute que les produce poder pasar tiempo con los pequeños y el agobio de una excesiva responsabilidad en su cuidado viene marcada claramente por la clase social: a menos recursos económicos, menos ayuda externa (canguros, guarderías...) y, por tanto, mayor dependencia de los abuelos.

Estas son las principales conclusiones del estudio "Abuelos y abuelas... para todo. Percepciones en torno a la educación y el cuidado de los nietos", realizado por la Federación de Ayuda contra la Drogadicción (FAD) y Obra Social Caja Madrid, que ha sido presentado hoy en rueda de prensa.

El punto de partida de la investigación son unos recientes datos del IMSERSO que revelan que el 50% de los abuelos cuidan a sus nietos casi a diario y el 45% casi todas las semanas.

El trabajo, que es una aproximación de carácter cualitativo por lo que no ofrece porcentajes, se ha realizado a través de seis grupos de discusión, en los que han participado abuelos elegidos según la edad de los nietos, según la clase social, según la convivencia continua con nietos o no y según el hábitat.

Además, se han creado dos grupos mixtos, integrados por padres y abuelos, diferenciados también según la edad de los nietos.

El estudio pone de manifiesto que los abuelos y las abuelas se han convertido en el colchón protector de muchas deficiencias sociales, sobre todo para familias de clase media-baja que no tienen posibilidades de acceder a recursos de apoyo para el cuidado de los más pequeños.

Una situación que se puede agravar por los recortes sociales consecuencia de la crisis económica, según ha resaltado Eusebio Megías, director técnico de la FAD y coordinador del informe.

"Se parte de una situación tópica, del discurso de que los nietos son para disfrutarlos, que los que educan son los padres y los abuelos están para malcriar", ha señalado Megías.

Pero la realidad es que los abuelos pasan tanto tiempo con los nietos que al final pasan a ser auténticos educadores y tienen la percepción de "una vida hipotecada".

A ello se añade "el temor continuo" de interferir en las estrategias educativas de los padres. "No sabemos a qué atenernos, si en esa responsabilidad de educar tenemos que utilizar nuestros criterios o los de nuestros hijos", ha señalado Megías.

El discurso mayoritario muestra una demanda firme de los abuelos y abuelas: la necesidad de imponer unos límites que racionalicen la obligación de manera clara.

Están dispuestos a cuidar de sus nietos sólo en las situaciones en las que verdaderamente sea necesario, cuando el padre y la madre tengan auténticas responsabilidades (laborales, principalmente).

'Abuelos-guardería'

'El coordinador del estudio ha manifestado sus sospechas de que se dan "algunos abusos", que están dando lugar a la figura del "abuelo-guardería". Todo ello está haciendo que surja un movimiento de abuelos que intentan reivindicar lo propio, su derecho a ser abuelos, no a ser cuidadores.

Porque otra de las quejas de los abuelos es el poco tiempo que pasan con sus nietos cuando no se les necesita, ha precisado Megías, quien ha subrayado que "estamos viviendo en un contexto social en el que prima sobre todo el papel instrumental del abuelo".

"Cuidamos a nuestros hijos, cuidamos a nuestros nietos y sospechamos que nadie va a preocuparse de cuidarnos a nosotros". Esta frase, que puede resumir la queja de los abuelos, debería hacer reflexionar a la sociedad, según ha puesto de relieve el director general de la FAD, Ignacio Calderón.

No obstante, Megías ha querido dejar claro que "de ninguna manera supone una reivindicación nostálgica del pasado", ya que la relación de los abuelos con sus nietos, obligados o no, es mejor hoy en día que hace años.

PUBLICADO EN EL MUNDO

A ORTIGA: DESCRIPCION E PROPIEDADES

Ortiga é o nome común das plantas do xénero Urtica da familia das Urticaceae todas elas caracterizadas por ter pelos que liberan unha substancia ácida que produce proído e inflamación na pel.

A estruga é unha planta da familia das urticáceas. É unha das "malas herbas" máis habituais, ben coñecida polas súas calidades urticantes. Antigamente coñecíase tamén como "a herba dos cegos", pois ata estes a recoñecen con só rozala. É unha das plantas que máis aplicacións medicinais posúe.

Hai varios tipos:

A estruga maior (Urtica dioica), vulgarmente coñecida como estruga maior e estruga verde, é a máis común. Alcanza entre 50 e 150 centímetros. A característica máis coñecida desta planta é presenza de pelos urticantes cuxo líquido cáustico (acetilcolina) produce unha irritación con comechón intensa na pel cando o a touca ou roza. Ten o talo de sección cadrada, follas ovais, co bordo serrado, as súas flores son pequenas unisexuais, inconspicuas e agrupadas en glomérulos.
A estruga menor (Urtica urens) adoita crecer ao lado da estruga maior, ten uns 60 centímetros e picadura máis rabiosa que a súa irmá maior, pero con menos virtudes terapéuticas.

DESCRIPCION BOTANICA

A estruga é unha planta arbustiva perenne, dioica, de aspecto rudo e que pode alcanzar ata 1,5 m de altura.
É característico desta planta posuír uns pelos urticantes que teñen a forma de pequenas ampolas cheas dun líquido irritante que ao contacto coa pel producen unha lesión e verten o seu contido (ácido fórmico, resina, histamina e unha substancia proteínica descoñecida) sobre ela, provocando ronchas, proído e prurito. Esta comechón débese á acción do ácido fórmico, composto do que contén unha gran cantidade. Estes pelos son moi duros e fráxiles na punta, polo que é suficiente o rozamento para provocar a súa rotura.
A raíz é moi rica en taninos, que lle confiren unha acción astrinxente.
Posúe un talo avermellado ou amarelento, ergueito, cuadrangular, ramificado e ahuecado nos entrenós. Está dotado en todos os nós de parellas de follas, e esta recuberto de pelos urticantes.
As follas son de figura ovalada, rugosas, serradas, puntiagudas, e de ata 15 cm. Son cor verde escuras e con pétalos de cor amarela suave. Encóntranse opostas e tamén están provistas, ao igual que o talo dos pelos que a caracterizan.
Florece do mes de xullo en diante (onde?).
As flores son verde amarillosas con estames amarelos, reunidas en panículas pendulares, asilares e terminais. Normalmente son unisexuais, pequenas e dispostas en acios colgantes de ata 10 cm. As femininas encóntranse en longos amentos colgantes e as masculinas en inflorescencias máis curtas.
Os seus froitos son aquenios (cápsulas) e secos.
A cocción desta planta ten beneficios na saúde humana e vexetal, coñecemento que se pasa de xeración en xeración.

COMPOSICION

Contén flavonoides (de acción antioxidante e antinflamatoria), sales minerais, ácidos orgánicos, pro vitamina A e C, mucilaxe, ácido fórmico, clorofila, taninos, resina, silicio, acetilcolina, potasio, glucoquininas e unha gran cantidade de clorofila (de aí a súa cor verde escuro e intensa), histamina e serotonina.

A planta tamén posúe unha substancia chamada secretina, que é un dos mellores estimulantes das secrecións estomacais, do páncreas e da bile, así como dos movementos peristálticos do intestino.
Tamén contén clorofila e ácidos orgánicos, aos que se debe o seu marcado efecto diurético.
Propiedades da estruga comprobadas cientificamente: os extractos son li­geramente hipoglucemiantes. Ten pro­piedades bactericidas e efectos favorables nos tratamentos das afeccións da pel (Príhoda, 1990; Wren, 1994).
Uso medicinal aprobado pola Co­misión Revisora de Produtos Farmacéuticos: rubefaciente

COLLEITA

Recollerase a planta enteira, dependendo do uso que se lle vaia destinar.
Pode utilizarse seca ou recén recollida.
En fitoterapia, os naturistas aconsellan recoller as sumidades floridas (herba urticae), ou simplemente as follas (folium urticae) dos talos novos.
Para levar a recolección a bo fin, procédese antes da floración, e o secado debe de realizarse o máis rapidamente posible.
Con fins medicinais recollerase nos meses de maio, xuño, xullo e agosto aínda que non hai problema en recollela ao longo de todo o ano. Con fins alimenticios, recollerase en calquera período.
Polo seu poder urticante deberase de recoller con luvas e cortaranse só os talos novos e sans.
As raíces recóllense en primavera e en outono.
Antes da aparición das flores, a planta é máis tenra.
As follas vellas non se deben usar debido a que son mui irritantes

CONSERVACION

Secaranse á sombra e ben estendida, en lugar ben ventilado. Unha vez seca gardaranse só as follas. Unha vez secas deixará de ser urticante, e poderanse triturar para a súa conservación. Desta forma podemos continuar gozando dos seus beneficios en inverno, momento no que é imposible encontralas frescas.

PARTES UTILIZADAS

Utilízase a raíz e a planta enteira. Tamén se usa a planta fresca.
Principalmente as follas (Urticae folium/herba), aínda que tamén se poden utilizar as raíces (Urticae radix).
As raíces, ademais das da Urtica dioica L., son tamén beneficiosas as da estruga menor (Urtica urens L.), ou especies híbridas de ámbas, obtidas durante o período de floración.
Popularmente tamén se empregan os froitos (Urticae fructus).

PROPIEDADES

A pesar da mala fama que ten esta planta, as súas virtudes son moitas e moi beneficiosas para a saúde.

Propiedades nutritivas

Nutricionalmente é de grande importancia pola súa riqueza en sales minerais e vitaminas que benefician a todos mesmo ás persoas que fan axudas sen sal. As estrugas conteñen vitamina A e C, ferro, ácido salicílico e proteínas.
Propiedades medicinais

Á parte de nutritiva, ten gran cantidade de propiedades:

* Afrodisíacas.
* Analxésicas.
* Antialérxicas.
* Antianémicas.
* Antigotosas.
* Antihistamínicas.
* Antiinflamatorias.
* Antirreumáticas.
* Astrixentes.
* Colagogas.
* Depurativas.
* Diuréticas.
* Galactogenas.
* Hemostáticas.
* Hipoglucemiantes.
* Remineralizantes.
* Rubefacientes.
* Tónicas.

Contraindicacións

* Evitar en caso de edemas orixinados por insuficiencia renal ou cardíaca.
* Non usar como tintura alcohólica en nenos menores de 2 anos e en persoas en proceso de desintoxicación alcohólica.
* Como remedio diurético debe ser evitado por persoas con problemas de hipertensión arterial, cardiopatías ou insuficiencia renal, salvo por descrición e baixo control médico.
* A inxestión de 20 ou 30 sementes produce un efecto purgante drástico.

Efectos secundarios

. As follas frescas ten unha acción fortemente irritante sobre a pel (urticante), con produción dunha pápula e sensación de queimadura (ou sexa ronchas de pupi). . A raíz, ocasionalmente pode producir molestias gástricas e reaccións alérxicas cutáneas. . A cocción das raíces pode irritar a mucosa gástrica.
Os preparados de U.dioica están exentos de toxicidade tanto aguda coma crónica.

HISTORIA

A estruga é unha especie cuxas follas eran citadas xa nos tratados medievais como remedio nos estados asociados a un déficit na diurse. Non obstante, dende hai vinte anos as súas partes subterráneas (raíces e rizomas) son obxecto de interese no tratamento da hiperplasia benigna de próstata (HBP), tal e como puxeron de manifesto os numerosos traballos de investigación realizados sobre elas. As devanditas investigacións permitiron acceder ao coñecemento dos seus máis importantes principios activos e á súa actuación sobre algúns dos factores implicados na aparición da HBP. Por outra parte, os máis recentes ensaios clínicos realizados con extractos normalizados de estruga indican un efecto positivo sobre os síntomas urinarios asociados á HBP. A iso engádese a gran tolerancia cara aos preparados elaborados coas partes subterráneas, xa que en ensaios a seis meses só un 0,7 por cento dos pacientes mostrou efectos secundarios, de escasa gravidade en todos os casos.

PARA MAIS INFORMACION CLICKEA:
MEDICINA TRADICIONAL VERSUS MEDICINA OFICIAL:
¿COMPLICIDAD O PODER?
A medicina popular en Galicia (IV): Os remedios

Un don para atar chourizos

16/11/2011 - Sheila López / El Progreso (Lugo)

A barallense Carmen Fernández é capaz de atar 30 embutidos en só un minuto. Familias de toda a provincia solicitan a súa axuda nesta época de matanzas.

arrinca a tempada forte de matanzas na provincia e o teléfono de Carmen Fernández non deixa de soar. Non é para menos. Esta barallesa, de 47 anos, é capaz de atar 30 chourizos en só un minuto e cada vez son máis os que piden a súa colaboración nesta ardua tarefa. Onte foi a quenda da familia López Vázquez, da parroquia de Lexo, en Baralla.

«Chamámola o ano pasado e quedamos tan contentos que este ano decidimos contar con ela de novo», aseguraba José López, un dos anfitrións.

Carmen afánase no seu traballo. Os embutidos se apilan sobre a mesa que ten diante e os nós van aparecendo sen que apenas resulte perceptible. «Supoño que todo depende da axilidade da persoa, non creo que sexa nada extraordinario o que eu fago», di Carmen, con modestia. Pero a súa destreza sáese do común. Ata unha media de 30 chourizos ao minuto, 1.800 á hora.

«É impresionante. Antes tiñamos que estar tres ou catro persoas atando chourizos e agora, no mesmo tempo, átaos todos ela soa», asegura Caridad Vázquez.

Sempre coas súas luvas de látex, «por hixiene», Carmen nin sequera toca o fío co que fai un dobre nó en cada extremo dos chourizos. «É certo. Agarro ou coto e nin sequera toco ou fío, pero sáeme así», explica. A súa velocidade é tal que os anfitrións deben afanarse para preparar os embutidos que ela atará.

«E iso que empezamos a embutir un par de horas antes de que ela chegase, senón é totalmente imposible seguirlle o ritmo», recoñecían sen deixar de colocar unha nova tripa na máquina.

Visto desde fóra o traballo ata parece sinxelo. Dúas mulleres preparan os embutidos, Carmen átaos e José cólgaos nun estudado sistema que deseñou especialmente para este uso. Nun par de horas, todos os chourizos e salchichones de catro porcos están xa listos.

Afección

A habilidade de Carmen para atar chourizos é cada vez máis coñecida en toda a provincia. Os seus servizos xa non só requírense en Baralla, senón tamén en numerosas casas doutros municipios, como Becerreá, Baleira, Lugo, As Nogais ou Castroverde.

«Hai un par de anos empecei a ir ás casas atar chourizos, case por compromiso», recorda a barallense, «pero os veciños empezaron a falar entre eles e o traballo foi a máis». Tal é así que para os próximos meses ten xa confirmada a súa colaboración con medio centenar de familias da provincia. «E seguro que aínda xorde algún traballo máis», di.

Carmen goza co que fai, e nótase. Non pide nada pola súa axuda, aínda que os veciños adóitanlle recompensar. Ás veces con diñeiro, outras coa comida e incluso houbo quen a agasallou cun traxe novo de traballo. «A min gústame facer isto. É ao que me dediquei boa parte da miña vida», explica.

Con 26 anos empezou a traballar nunha fábrica de embutidos de Carballedo, en Baralla. «Empecei de cero. Non tiña nada de maña», di. Pero enseguida colleulle o gusto ao labor que lle encomendaron e comezou a destacar pola súa axilidade nun movemento que repetiu día tras día durante máis de dúas décadas. Primeiro na factoría barallense e logo noutra situada en Lugo.

Hai catro anos deixou o seu traballo na industria cárnica, «aínda sabendo que deixaba algo que me gustaba de verdade». Agora intenta matar esa espiral axudando a aqueles que llo piden, unha ocupación que intenta compatibilizar co curso de auxiliar de xeriatría que está a realizar.

A pesar dos seus actuais proxectos -entre os que destaca o seu papel de avoa-, Carmen ten un don para atar chourizos e non pensa relegalo ao esquecemento, «polo menos mentres o corpo aguante», asegura.

RETO Aspira a lograr a marca Guinness

A maña de Carmen Fernández atando chourizos ben podería ocupar un espazo no Libro Guinness das Marcas, que recolle habilidades de xente de todo o mundo. A barallense nunca pensou en aspirar a tal recoñecemento, pero algúns coñecidos animárona a presentar a solicitude en febreiro. «Aínda non tiven resposta», recoñece sen darlle importancia. «O único que quero é que os veciños queden contentos co meu traballo». Eficiencia demostrada «A primeira vez que a vin facer os nós tan rápido pareceume imposible que fosen ben», recoñece Caridade, «pero logo comprobei que o traballo é impecable». Unha idea que se repite e quita a razón á primeira xefa de Carmen, quen lle prognosticou que nunca un chourizo conseguiría atar ben.

A Barrié divulga na Fonsagrada unha nova canle educativa

18/11/2011 - S.L. / El Progreso (Lugo)

A fundación Barrié presentou onte a súa nova canle de comunicación coa comunidade educativa, educaBarrié, aos máis de 300 docentes de Ciencias que asisten na Fonsagrada ao congreso de Enciga (Ensinantes de Ciencias de Galicia).

Con este proxecto, a fundación pretende establecer un diálogo cos profesores creando un punto de encontro de ideas, proxectos e materiais educativos. Todos os recursos e actividades da fundación Barrié estarán así ao alcance da comunidade educativa para que poidan usalas en actividades cos alumnos, nas aulas ou a contorna familiar.

A primeira xornada do congreso de Enciga -que se desenvolverá ata mañá no IES Fontem Albei fonsagradino- contou tamén cunha vintena de comunicacións a cargo de profesores de Secundaria españois e portugueses, e unha conferencia do catedrático de Botánica da USC, Javier Guitián, que analizou as consecuencias do despoboamento que sofren as zonas do rural galego.

Programa

O encontro de Enciga continúa hoxe cun completo programa de actividades, que arrincará cunha visita a zonas destacadas da Montaña. Entre elas, o museo etnográfico da Fonsagrada, Grandas de Salime ou Negueira de Muñiz.

Xa ás 16.30 horas comezarán as presentacións de traballos de profesores, que abordarán temas de interese científico como a astronomía, os residuos de laboratorio ou a enerxía nuclear.

María Martinón-Torres, do Centro Nacional de Investigación sobre a Evolución Humana, impartirá un relatorio sobre esa especialidade, centrándose nos fósiles achados en Atapuerca.

Para repor forzas antes da última sesión, a do sábado, os asistentes gozarán dunha cea de confraternidade, a partir das 22.00 horas no restaurante Cantábrico da localidade.

Só Pedrafita e Negueira resisten a arremetida do PP na Montaña

Votantes nunha mesa electoral da Fonsagrada. (Foto: Tanis)

O cinto vermello da montaña lucense presentou batalla ao PP, freou a arremetida, pero non puido resistirse e os populares fixéronse con feudos tradicionalmente socialistas como A Fonsagrada, Cervantes ou As Nogais. Só Pedrafita do Cebreiro e Negueira de Muñiz manteñen a cor vermella no mapa da provincia de Lugo, dous redutos nos que o PSOE mostrou tenacidade e non deu un paso atrás.

Os socialistas obtiveron os seus mellores resultados en Pedrafita do Cebreiro, onde rozaron o 55% dos votos, fronte ao 39% do Partido Popular. En Negueira de Muñiz a diferenza tamén foi significativa, con cerca do 49% para o PSOE e un 38% para o PP. En ambos os municipios, os populares rexistraron incrementos con respecto ás eleccións de 2008, pero aínda así quedaron a unha distancia considerable dos socialistas.

O reconto de papeletas levantou bochas noutros territorios habituais do PSOE como A Fonsagrada ou Cervantes. A diferenza foi mínima e sitúase moi lonxe do desastre sufrido polo Partido Socialista a nivel nacional, pero o PP logrou situarse por encima e escorar cara á dereita dos buques insignia da fronte coloreada da fronteira este de Lugo.

Navia de Suarna, As Nogais e Becerreá tamén se sumaron ao bando popular, que puido celebrar nestes municipios vitorias máis folgadas.

Baralla e Baleira merecen mención aparte, pois ata agora eran os únicos concellos da Montaña onde o PP arrasaba en todos os comicios. Os resultados de onte reafirmaron esta liña. En Baralla, os populares lograron case o 68% dos votos fronte ao 20% do PSOE, e en Baleira, o 66% fronte ao 28% dos socialistas.

A Montaña non foi allea á vitoria xeneralizada do PP en España. No entanto, os socialistas presentaron batalla e non cederon con facilidade. As cifras mostran unha derrota do PSOE clara, inevitable, pero digna.

CAÍDA O BNG baixa en todos os municipios

O BNG rexistrou malos resultados en todos os municipios da Montaña. A súa porcentaxe de votos caeu en picado nos nove concellos e incluso nun, Negueira de Muñiz, cedeu a Esquerda Unida o posto de terceira forza máis votada. Abstención A participación nas eleccións de onte foi menor que en 2008. A abstención oscilou entre a mínima de 27,8% de Baralla e a máxima de 41,6 de Cervantes. Incidencias A xornada transcorreu con total normalidade en todos os municipios. Non se rexistraron incidencias nin durante as horas de votación nin no reconto posterior.

El 'verdadero' resultado de las elecciones

Es muy probable que ya conozcas los resultados de las elecciones generales; cualquier otra cosa supondría que te hubieras aislado del mundo. Uno de los aspectos más comentados es el retroceso del bipartidismo, que durante las últimas elecciones se había convertido en una fuerza imparable. De los 350 escaños al Congreso, 54 pertenecen a las fuerzas minoritarias, por los 26 del 2008. Lo que quizás no sepas es que, si todos los votos valieran lo mismo, hubieran conseguido 97, es decir, un 27% del total.

¿Por qué esto es así? ¿Por qué UPyD tiene dos escaños menos que Amaiur cuando ha conseguido 800.000 votos más? ¿Por qué el PP ha conseguido 32 escaños más con respecto a 2008 si ‘solo’ ha conseguido 600.000 votos más? ¿Por qué a IU le cuesta 150.000 votos conseguir un escaño, mientras que el PSOE solamente necesita 63.000?

Así quedaría el hemiciclo si todos los votos valieran por igual (Lainformación.com)

Gráfico original, por cortesía de La Información aquí

La respuesta la tienes en la actual Ley Electoral. Es muy probable que hayas oído hablar de ella, un caballo de batalla durante la última parte de la legislatura desde que el movimiento 15M reclamara el cambio en la normativa, entre otras cosas. Varios partidos minoritarios se han unido al clamor.

El problema es simple. A la hora de votar, el país está dividido en una serie de circunscripciones electorales, estructuradas por provincias. A cada una le corresponden una serie de escaños a repartir, según la población de cada una. Si no alcanzas un número mínimo de votos, te quedas sin representación y esa cifra se pierde, como si nadie te hubiera apoyado. Si, en cambio, todos esos votos contaran como una bolsa global para toda España, se acumularían y la representación sería mucho más fiel. Esto no pasa con los partidos nacionalistas, puesto que todos los votos que reciben son de unas pocas circunscripciones, donde realmente tienen representación homogénea, mientras que en otras ni se presentan, pero acaban consiguiendo más escaños. En realidad, no es que la ley electoral beneficie a los nacionalistas, sino que perjudica a los partidos minoritarios generalistas.

De esta manera, nos encontramos cómo por ejemplo, UPyD, que tiene 5 escaños, debería de haber alcanzado 17, o IU, que a pesar de subir a 11, su representación real en España sería de 25. A su vez, agrupaciones que no tienen representación, como el partido antitaurino (PACMA) o EQUO, deberían estar en el Congreso la próxima legislatura.

“Hemos vencido todas las dificultades, casi casi hasta la ley electoral, pero ya la tenían pertrechada el PP y el PSOE y vamos a terminar venciéndola porque es por los ciudadanos y no por la injusticia que se ha provocado”, clamaba con rabia Rosa Díez esta madrugada. El horizonte es incierto, a pesar de que Cospedal declarara hace unos días que en el PP se plantean reformar la Ley para solventar este problema, aunque no ha concretado.

De momento, al menos nos queda el consuelo de que las cosas podrían ser todavía mucho menos representativas; solo hay que mirar el modelo de las presidenciales de EE.UU, donde todos los miembros en juego de un estado se los lleva el partido más votado, ya sea con un 50,1% o con un 80%. Menos da una piedra.

O congreso de Enciga péchase cunha petición de apoio á educación pública

20/11/2011 - El Progreso (Lugo)

O deputado provincial José Fernández clausurou onte na Fonsagrada o congreso de Enciga (Ensinantes de Ciencias de Galicia) cunha chamada á defensa da educación pública «fronte ós recortes que se están a levar a cabo dende as autonomías».

Fernández agradeceu o traballo de Enciga para mellorar a calidade do ensino e dar a coñecer os últimos proxectos de investigación en materia docente.

O encontro reuniu durante tres días a máis de 300 profesores de Matemáticas, Ciencias e Tecnoloxía e durante o mesmo ofrecéronse 70 relatorios, tres conferencias e organizáronse talleres e actividades diversas.

Os asistentes, procedentes de distintos puntos de Galicia e Portugal, tamén tiveron ocasión de coñecer a comarca da Fonsagrada e a zona asturiana dos Oscos, incluídas na reserva da biosfera Eo-Oscos-Terras de Burón.